Ecclesiastes 1— 2006

¹Зборови на проповедникот, син Давидов, цар израелски.

²Суета над суетите, вели проповедникот, суета над суетите — сѐ е суета!

³Каква е ползата за човекот од сите негови трудови, со кои се труди под сонцето?

⁴Род еден си заминува, и род друг доаѓа, а земјата останува засекогаш.

⁵Сонцето изгрева и заоѓа, и пак брза кон местото свое, од каде што изгрева.

⁶Ветрот вее кон југ и се врти кон се­вер, се врти, се врти во својот пат и пак ги почнува своите вртења во круг.

⁷Сите реки течат во морето, но морето не се преполнува: тие одново се вра­ќаат кон она место, од каде што потекуваат, за да течат одново.

⁸Секоја работа бара труд: човекот не може сѐ да искаже; окото не се наситува од гледање, ниту увото може да се наслуша.

⁹Она што било, пак ќе биде, и она што се правело, пак ќе се прави — нема ништо ново под сонцето.

¹⁰И ако за нешто се рече: „Види, ете, тоа е ново“; но тоа веќе било во текот на вековите, што биле пред нас.

¹¹Нема спомен за минатото; па и за тоа, што ќе биде подоцна нема да остане спомен кај оние што ќе дојдат.

¹²Јас, проповедник, бев цар над Изра­ел во Ерусалим;

¹³и го управив срцето свое да истра­жува и да испитува преку муд­роста сѐ, што станува под небото; таа тешка задача им ја даде Бог на синовите чо­вечки, за да се занимаваат со неа.

¹⁴Ги видов сите работи, што се вр­шат на земјата, и ете — сѐ е суета и мака за духот.

¹⁵Кривото не може да се исправи, и она, што го нема не може да се брои.

¹⁶Си велев во срцето свое: „Еве, јас се воздигнав и се здобив со мудрост повеќе од сите, што беа пред мене над Еру­салим, и срцето мое виде многу мудрост и знаење.“

¹⁷И го насочив срцето свое да ја по­знае мудроста, да ги познае безумието и глупоста; но разбрав дека и тоа е мачно за духот;

¹⁸зашто при големата мудрост голема е и тагата, и кој умножува знаење, умножува и мака.