2 Samuel 14— 2006

¹Јоав, синот на Саруја, забе­лежа дека срцето на царот се сврте кон Авесалом.

²Јоав испрати во Текоа и доведе оттаму една умна жена и рече: „Пре­прави се дека жалиш; облечи траурна облека, немој да се помазуваш со масло, и претстави се како жена, која оплакува мртовец;

³па оди кај царот и кажи му така и така.“ И Јоав ѝ ги стави во устата неј­зина, зборовите што требаше да ги каже.

⁴И жената Текоанка влезе кај царот, падна ничкум на земја, се поклони и му рече: „Помогни царе, помогни!“

⁵Царот ја праша: „Што ти е?“ А таа одговори: „Вдовица сум, умре мажот мој;

⁶слугинката твоја имаше двајца синови; тие се скараа во полето, нема­ше кој да ги раздели, и едниот го удри другиот и го уби.

⁷И ете, целиот род стана против слу­гинката твоја, и рече: ‚Предај го оној што го уби брата си, ние ќе го убиеме заради душата на брат му, која тој ја погуби, и со тоа ќе ви го уништиме и потомството.‘ И така, тие ќе ја згаснат искрата, која уште ми останува за да не остават име и потомство на мажот ми по лицето на земјата.“

⁸А царот ѝ рече на жената: „Оди си спокојно дома, јас ќе дадам заповед за тебе.“

⁹Но жената Текоанка му рече на царот: „Врз мене, царе, господаре мој, нека биде вината и врз татковиот ми дом, а царот и престолот негов се невини.“

¹⁰И царот ѝ рече: „Доведи ми го оној што ќе биде против тебе, и тој повеќе нема да те гибне.“

¹¹Таа рече: „Заколни се, царе, во Господ, твојот Бог дека нема да се намножат одмаздниците за крв и нема да го погубат синот мој.“ Царот рече: „Жими Господ! Ни влакно од твојот син нема да падне на земјата.“

¹²И жената рече: „Дозволи ѝ на слу­гинката твоја да му каже уште еден збор на својот цар господар.“

¹³Тој рече: „Зборувај!“ И жената рече: „Зошто мислиш така против Божјиот народ?“ Царот, откако го кажа тој збор, сам се обвини, поради тоа што не го враќа својот прогонет.

¹⁴„Ние ќе умреме и ќе станеме како разлеана вода на земјата што не може да се собере; но Бог не сака да ја погуби душата и се грижи да не го отфрли од Себе и отфрлениот.

¹⁵И сега јас дојдов да му ги кажам на царот, мојот господар, тие зборови, за­што народот ме плаши; и твојата слу­гинка си вели: ‚Ќе поразговарам со ца­рот, дали нема да постапи тој според зборот на слугинката своја.‘

¹⁶Царот бездруго ќе ја ислуша и ќе ја спаси слугинката своја од раката на оние кои сакаат да ме истребат, заедно со синот мој, од Божјото наследство.

¹⁷Затоа, твојата слугинка си рече: ‚Зборот на мојот господар цар нека ми биде утеха, зашто мојот господар цар е како ангел Божји, и може да го слуша и доброто и лошото. И Господ, Бог твој, ќе биде со тебе.‘“

¹⁸Царот одговори и ѝ рече на жената: „Не го криј од мене тоа што ќе го прашам.“ И жената рече: „Говори, господаре мој, царе.“

¹⁹Царот ја праша: „Во сето тоа не е ли со тебе раката на Јоав?“ Жената одговори и рече: „Да ти е жива душата, господаре мој, царе, не може да има скршнување ни десно, ни лево; вистина, твојот слуга Јоав ми заповеда и тој ги стави во устата на слугинката твоја сите тие зборови.

²⁰Твојот слуга Јоав го направи тоа за да го измени текот на настанот. Но мојот господар царот е мудар, како што е мудар ангелот Божји, тој разбира сѐ што се случува на земјата.“

²¹И царот му рече на Јоав: „Ете, јас направив според зборот твој, оди впро­чем, врати ми го детето Авеса­лом.“

²²Тогаш Јоав падна ничкум на земјата и се поклони, и го благослови царот, велејќи: „Сега слугата твој знае дека добил благонаклоност во твоите очи, господаре мој, царе, би­дејќи царот пос­тапи според зборот на својот слуга.“

²³Па стана Јоав, та отиде во Гесур и го доведе Авесалом во Ерусалим.

²⁴И царот рече: „Нека се врати во куќата своја, но лицето мое да не го гледа.“ И Авесалом отиде во куќата своја, но царското лице не го виде.

²⁵Меѓу сите Израелци немаше та­ков убавец како Авесалом, ни толку пофа­луван како него: од петиците на нозете до врвот на главата негова во него немаше недостаток.

²⁶Кога ќе ја истрижеше косата сво­ја, а тој ја стрижеше секоја година, бидејќи му тежеше; косата од главата негова тежеше двесте шекели според царската мера.

²⁷И на Авесалом му се родија три си­на и една ќерка, по име Тамара; таа бе­ше многу убава.

²⁸И остана Авесалом во Ерусалим две години, но царевото лице не го виде.

²⁹Тогаш Авесалом испрати по Јоав за да го одведе кај царот, но тој не сакаше да дојде кај него. Го повика и вторпат, но тој пак не сакаше да дојде.

³⁰Тогаш Авесалом им рече на своите слуги: „Ја гледате ли нивата на Јоав до мојата? Тој таму има јачмен; одете и изгорете го со оган.“ И Авесаломовите слуги ја изгореа со оган онаа нива.

³¹И стана Јоав, па отиде кај Авесалом дома и му рече: „Зошто слугите твои ја изгореа нивата моја со оган?“

³²А Авесалом му одговори на Јоав: „Ете, јас испраќав по тебе и велев: ‚Дојди тука, и јас ќе те пратев кај царот да кажеш: зошто сум дошол од Гесур? Подобро ќе беше да останев таму. Јас сакам да го видам лицето на царот. Ако, пак, сум виновен, убиј ме!‘“

³³Јоав отиде кај царот и му го рас­кажа тоа. Царот го повика Авесалом. Тој дојде кај царот, му се поклони и падна ничкум на земја пред царот. И царот го бакна Авесалом.