2 Corinthians 12— 2006

¹Да се фалам, нема полза, но ќе минам кон виденија и открове­нија Господови.

²Знам еден човек во Христос, кој пред четиринаесет години, со тело ли, не знам; без тело ли, не знам, Бог знае, беше грабнат и однесен до третото небо.

³И знам дека тој човек, со тело ли, или без тело — не знам, Бог знае,

⁴беше грабнат и однесен во рајот и дека чул неискажливи зборови, кои чо­век не смее да ги каже.

⁵Со таков човек ќе се пофалам; но со себе нема да се пофалам, освен со моите слабости.

⁶А, пак, кога би посакал да се фалам, не би бил безумен, зашто би кажал вис­тина; но јас се воздржувам, да не би помислил некој за мене повеќе отколку што во мене гледа, или од мене слуша.

⁷И, за да не се превознесувам со пре­многу откровенија, во телото ми се даде трн, ангел сатанин, да ме боцка по ли­цето, да не се превознесувам.

⁸Затоа трипати Го молев Господ тоа да го отстрани од мене.

⁹Но Тој ми рече: „Доста ти е Мојата благодат, бидејќи Мојата сила се по­ка­жува потполно во слабоста.“ Затоа со многу поголема радост ќе се фалам со своите слабости за да се всели во мене силата Христова.

¹⁰Затоа уживам во слабости, во на­вредување, во маки, во прогонување, во тага за Христос, зашто кога сум слаб, тогаш сум силен.

¹¹Фалејќи се станав безумен! Вие ме принудивте. Вие требаше да ме пофа­лите, зашто со ништо не сум подолен од надапостолите, иако сум ништо.

¹²Зашто знаците на апостолите се по­кажаа меѓу вас во полно трпение, во знаци, чудеса и силни дела.

¹³По што останавте подолни од дру­гите цркви, освен по она што јас не ви дотежнеав? Простете ми ја таа грешка!

¹⁴Еве, по третпат се готвам да дојдам кај вас и пак нема да паднам на ваш то­вар; зашто јас не го барам вашето, туку вас: децата не се должни да собираат богатство за родителите, туку роди­те­лите за децата.

¹⁵А јас на драго срце сѐ ќе жртвувам и ќе се жртвувам себе за вашите души. Иако јас премногу ве љубам, вие многу помалку ме љубите.

¹⁶Но нека биде така! Јас не ви додевав; само, бидејќи итар, ве добив на из­мама.

¹⁷Да не сум ве искористил можеби преку оние што ги испраќав кај вас?

¹⁸Го замолив Тит, а со него го пратив и еден од браќата. Да не ве исползува можеби Тит во нешто? Не одевме ли со ист дух? Нели по истите стапки?

¹⁹Одамна мислите дека пред вас се одбрануваме. Ние зборуваме пред Бога, во Христос, и сето тоа, возљубени, е за ваше изградување.

²⁰Бидејќи се плашам дека можеби, кога ќе дојдам нема да ве најдам такви какви што сакам; а дека и вие нема да ме најдете таков каков што сакате: да не има можеби меѓу вас кавги, завист, гнев, гордост, раздор, клевети, озборување, горделивост, побуни;

²¹кога повторно ќе дојдам, да не ме понижи мојот Бог кај вас, и да не треба да оплакувам за мнозина кои погре­ши­ле порано и не се покајале за нечис­то­тијата, блудството и срамот што ги направиле.