2 Corinthians 11— 2006

¹Ех, да бевте потрпеле малку од моето безумие! Да, потрпете ме!

²Зашто за вас сум љубоморен со Божја љубомора; зашто ве свршив за еден маж, за да ве претставам пред Христос како чиста девица.

³Но се плашам, како што змијата со своето лукавство ја измами Ева, да не се одвратат вашите мисли поради вашата искреност кон Христос.

⁴Зашто, ако некој дојдеше да про­по­веда друг Исус, кого ние не сме го про­поведале; или, ако добиевте друг дух, кого не сте го добиле, или друго евангелие, кое не сте го примиле, вие добро ќе го поднесевте.

⁵Но јас мислам дека во ништо не сум помал од надапостолите.

⁶Иако сум прост во говорот, во зна­ењето не сум. А насекаде и по сѐ сме ви добро познати.

⁷Направив ли грев што, понизувајќи се себе за да ве издигнам вас, бесплатно ви Го проповедам Евангелието Божјо?

⁸Други цркви оштетив, добивајќи од нив издршка, да ви служам вам, и додека бев кај вас, иако бев со скудност, ни­кому не дотежнав,

⁹зашто во немаштијата моја ми по­могнаа браќата што дојдоа од Маке­до­нија. Па и во сѐ друго се пазев и ќе се пазам да не ви бидам на товар.

¹⁰Поради вистината Христова во ме­не, оваа пофалба никој нема да ми ја зе­ме во краиштата ахајски.

¹¹А зошто? Затоа ли што не ве са­кам? Бог знае!

¹²Но, она што го правам, ќе го пра­вам и понатаму за да не им дадам повод на оние, кои бараат повод, па да се изед­начат со нас во она за кое се фалат.

¹³Зашто таквите луѓе се лажни апостоли, лукави работници, кои се препра­ваат во Христови апостоли.

¹⁴И не е за чудење! Па и самиот сата­на се преправа во ангел на светлината;

¹⁵па затоа и не е големо нешто ако и служителите негови се преправаат како слуги на правдата; но нивниот крај ќе им биде според делата нивни.

¹⁶Повторно велам: никој да не ме смета за безумен; впрочем, барем како безумен примете ме, та и јас да имам со што да се пофалам.

¹⁷А она што го зборувам, не го зборувам по Господ, туку како во безумие, во таа моја смелост во фалбата.

¹⁸Бидејќи мнозина се фалат по телото, ќе се пофалам и јас.

¹⁹Зашто и вие, кои сте мудри луѓе, љубезно ги примивте безумните;

²⁰зашто вие поднесувате ако некој ве поробува, ако некој ве изедува, ако некој граба, ако некој се гордее, ако некој ве удира по образ.

²¹Со срамење зборувам дека и ние сме биле слаби. Но ако некој се осмели, во безумство говорам, ќе се осмелам и јас.

²²Евреи ли се? И јас сум! Израелец ли е? И јас сум! Семе Авраамово ли се? И јас сум!

²³Служители Христови ли се? Во без­умство зборувам, јас сум уште повеќе: во напори — изобилно, во затвори — изобилно, во камшикување — прекумерно, во смртна опасност — често.

²⁴Од Јудејците примив петпати по че­тириесет без еден удар;

²⁵трипати сум тепан со стапови, ед­наш каменуван, трипати претрпев бро­до­лом, и ноќ и ден поминав во длабоко море;

²⁶многупати сум патувал, сум бил во опасност од реки, во опасност од разбојници, во опасност од сонародници, во опасност од незнабошци, во опасност по градови, во опасност по пустини, во опасност по море, во опасност меѓу лажни браќа;

²⁷во труд и мака, во често неспиење, во глад и жед, во многу постење, на студ и голотија.

²⁸А покрај сѐ друго, тука се уште и секојдневните напади против мене, како и грижата за сите цркви.

²⁹Кој изнемоштува, без да изнемош­там и јас? Кој се соблазнува, без да се распалам и јас?

³⁰Ако треба да се фалам, со слабоста своја ќе се пофалам.

³¹Бог и Отецот на нашиот Господ Исус Христос, Кој е благословен во вечни векови, знае дека не лажам.

³²Во Дамаск управителот на цар Аре­та го чуваше градот Дамаск со стража, сакајќи да ме фати; и јас во кош бев спуштен преку прозорец низ ѕид и избегав од рацете негови.