2 Corinthians 10— 2006

¹Јас, Павле, лично ве молам со Христовата благост и кроткост, јас самиот, кој сум понизен, кога сум лично меѓу вас, а смел кога сум далеку од вас,

²ве молам, кога ќе бидам кај вас, да бидете такви што да нема потреба да бидам така смел, каков што мислам да бидам кон некои, кои за нас мислат дека живееме по телото.

³Зашто, иако во тело живееме, телес­но не се бориме.

⁴Оружјето на нашето војување не е телесно, но со помошта Божја станува моќно за рушење тврдини; со него ние уништуваме мудрувања,

⁵и секоја горделивост, што се крева против познанието за Бога, и го заробуваме секој ум за да Му биде покорен на Христос;

⁶и спремни сме да казниме секаква непослушност, кога ќе се исполни ва­шата послушност.

⁷На надворешноста ли гледате? Кој е уверен во себе дека е Христов, нека раз­мисли веднаш во себе дека, како што е тој Христов, така сме и ние Христови.

⁸Бидејќи, кога би се пофалил и малку повеќе со нашата власт, која ни ја даде Господ за вашето изградување, а не за разорување, нема да се посрамам.

⁹Но никој нека не помисли дека пре­ку посланијата ве заплашувам,

¹⁰бидејќи во посланијата свои, ќе рече некој, тој е строг и силен, но при лич­но­то присуство меѓу нас — слаб; проповедта негова ништо не вреди.

¹¹Таквиот нека знае дека, какви сме во зборовите во посланијата свои, кога отсуствуваме, такви сме и на дело кога присуствуваме.

¹²Зашто не смееме да се вбројуваме или да се споредуваме со некои од оние што сами се препорачуваат; тие не раз­бираат дека се споредуваат сами со себе и се мерат само со себе.

¹³Ние, пак, не без мерка ќе се пофалиме, туку според правилото на мерката што ни е определена од Бога, за да доп­реме сѐ до вас.

¹⁴Зашто ние не посегаме преку својата мера, како да не сме стигнале до вас, и до вас со Евангелието Христово ние први допревме.

¹⁵Не се фалиме безмерно со туѓите напори. А се надеваме дека со растењето на вашата вера меѓу вас и ние, по на­шата мерка, ќе пораснеме во изобилие,

¹⁶така што и подалеку од вас да го проповедаме Евангелието, а не да се фалиме со готовото во туѓа област.

¹⁷„Кој се фали, со Господ да се фа­ли!“

¹⁸Зашто, не е признаен оној што са­миот себе се препорачува, туку оној ко­го што Господ го препорачува.