1Го продолжи Јов својот возвишен збор и рече:
2»О, да бев, како во поранешните месеци, како во оние денови, кога Бог ме пазеше,
3кога светилото Негово светеше над главата моја, и под Неговата светлина одев среде темнина;
4како што бев во деновите на своите млади години, кога милоста Божја беше над шаторот мој,
5кога Вседржителот уште беше со мене, и децата мои околу мене,
6кога патиштата мои се облеваа со кравјо масло, а горите мои лееја млеко,
7кога излегував пред градските порти и го поставував седиштето мое на плоштадот, –
8младите, кога ќе ме здогледаа, се оттргнуваа, а старците стануваа и стоеја;
9кнезовите се воздржуваат да говорат и ставаа прст на устата своја;
10гласот на првенците замолкннуваше, јазикот им се залепуваше за непцата нивни.
11Уво, што ќе ме чуеше, ме ублажуваше; око, што ќе ме видеше, ме восфалуваше,
12зашто јас го спасував страдалникот што викаше и беспомошниот сирак.
13Врз мене доаѓаше благословот на оној што пропаѓаше; на вдовичиното срце му донесував радост.
14Се облекував во правда, и судот ми беше како наметка, како мантија и превез.
15Јас бев очи на слепиот и нозе на хромиот;
16за сиромасите бев татко и внимателно ја проучував поплаката, која не ја знаев.
17На беззаконикот му ги кршев забите, и од забите му го истргнував украденото.
18Па си велев: ‚Ќе свршам во гнездото свое, и дните мои ќе бидат многу – како песокта.‘
19Коренот мој беше покрај вода, росата ноќеваше на гранките мои;
20славата моја се подмладуваше, и лакот мој стануваше појак во раката моја.
21Ме слушаа и чекаа; и не мрмореа на советот мој.
22По моите зборови веќе не расудуваа; зборот мој ги натопуваше нив.
23Ме очекуваа како дожд; ја отвораа устата како за задоцнет дожд.
24Се случуваше, ќе им се насмевнев, – тие не веруваа; и светлината на лицето мое не ја замрачуваа.
25Кога одев кај нив, седев не чело; и живеев како цар меѓу војници, како утешител на оние што плачат.«