1»И така, среброто си има исходна жила, и златото – место, каде што го пречистуваат.
2Железото се добива од земјата; од камен се претопува бакар.
3Човекот определува предели во темнината и грижливо бара камен во мракот и во смртната сенка.
4Ископуваат рудокопен извор во места, недостапни за нога, нишајќи се висат далеку од луѓето.
5Од земјата никнува жито, а под неа сѐ е испревртено, како оган.
6Во камењата нејзини има место за сафир, во нив има и златни зрнца.
7Патеката за таму граблива птица не ја знае, јастребовото око не ја видело;
8ѕверки мали не ја газеле, и не одле по неа лав.
9Не гранит ја става човек раката своја, од дното превртува гори;
10во карпи пресечува извори, и окото негово гледа сѐ што е скапоцено;
11го запира текот на реките и сокриеното го вади на видело.
12Но каде се наоѓа мудриста, и каде е местото на разумот?
13Не ја знае човекот цената нејзина, ниту се наоѓа по земјата на живите.
14Бездната вели: – не е во мене таа: – и морето вели: – не е кај мене -.
15Таа не се дава за злато и не се добива за измерено сребро;
16таа не се оценува со офирско злато, ниту со скапоцен оникс, ниту со сафир;
17не се споредува со неа злато и кристал; нема да ја размениш со садови од чисто злато.
18А за корал и бисер нема што ни да се спомнува, зашто здобивање со мудрост чини повеќе од рубини.
19Со неа не се изедначува етиопскиот топаз; со чисто злато таа не се оценува.
20Од каде, всушност, излегува мудроста? Каде е местото на разумот?
21Сокриена е таа од очите на сѐ што е живо и притаена е од птиците небески.
22Погубноста и смртта велат: ‚со ушите свои го чувме мрморењето за неа.‘
23Бог го знае патот нејзин; Он го познава местото нејзино.
24Зашто Он гледа до крајот на земјата и гледа под целото небо.
25Кога Он му даваше на верерот мерка и ја наместуваше водата по мера,
26кога му даваше наредби на дождот и пат на громоносната молња,
27уште тогаш Он ја виде и ја објави, ја приготви и уште ја испита.
28А на човекот му рече: ‚Ете, стравот Господов е вистинска мудрост, а одбегнувањето од зло е разумот.‘«