1«Բայց հիմա տարիքով ինծմէ պզտիկ եղողները զիս կը ծաղրեն, Որոնց հայրերը հօտերուս շուներուն հետ դնելու չէի հաճիր.
2Անոնց ձեռքերուն ոյժը ինծի ի՞նչ օգուտ ունէր, Անոնց առուգութիւնը կորսուած էր։
3Չքաւորութենէ ու անօթութենէ նիհարցեր էին։ Դէպի անապատը՝ մթին, աւերակ ու վայրի տեղերը կը փախչէին։
4Կերակուրի համար մացառներուն քովի մոլոշները կը քաղէին Ու գիհիի արմատ կը հաւաքէին ։
5Մարդոց մէջէն կը վռնտուէին։ Անոնց ետեւէն գողի ետեւէ պոռալու պէս կը պոռային։
6Սոսկալի ձորերու մէջ կը բնակէին, Հողի ու ապառաժներու ծակտիքներու մէջ։
7Մացառներու մէջ կը կանչուըռտէին, Եղիճներու տակ կը հաւաքուէին։
8Յիմար ու աննշան մարդոց զաւակներ ըլլալով՝ Երկրէն կը վռնտուէին։
9Ու հիմա ես անոնց խաղը՝ Նաեւ անոնց ծաղրանքի առարկան եղեր եմ։
10Ինծմէ գարշելով կը հեռանան քովէս։ Երեսս թքնելէ չեն քաշուիր։
11Քանի որ Աստուած իմ կապս թուլցնելով՝ զիս խոնարհեցուց։ Անոնք իմ ներկայութեանս երասանակը կը թողուն։
12Աջ կողմէս լակոտներ կ’ելլեն, Անոնք ոտքերս յառաջ կը հրեն Ու ինծի դէմ իրենց կորստեան ճամբաներ կը պատրաստեն։
13Անոնք շաւիղներս կ’աւրեն, վիշտս կ’աւելցնեն Ու անոնց դէմ ինծի օգնութիւն ընող մը չկայ՝ ՝
14Լայն խրամատէ մը գալու պէս կը յարձակին, Աւերակներու տակէն վրաս կը դիմեն։
15Արհաւիրքները իմ վրաս դարձան Ու հովի պէս իմ պատիւս կը հալածեն Ու ազատութիւնս ամպի պէս անցաւ։
16Հիմա հոգիս իմ ներսիդիս կը հալի, Տրտմութեան օրերը զիս պաշարեցին։
17Իմ ցաւս գիշերը ոսկորներս ծակեց Ու ջիղերս հանգստութիւն չունեցան։
18Իր մեծ զօրութիւնովը իմ հանդերձս փոխեց Ու իմ պատմուճանիս օձիքին պէս պատեց զիս։
19Զիս ցեխի մէջ նետեց, Ես հողի ու մոխիրի նմանեցայ։
20Ես քեզի կ’աղաղակեմ ու ինծի պատասխան չես տար. Կը կանգնիմ ու դուն ինծի ուշադրութիւն չես ըներ՝ ՝։
21Դուն ինծի հանդէպ անգութ եղար, Ձեռքիդ զօրութիւնովը թշնամիի պէս կը վարուիս ինծի հետ
22Զիս վերցնելով հովին վրայ կը հեծցնես Ու զիս մրրիկով կը հատցնես։
23Ստոյգ գիտեմ թէ զիս մահուան պիտի տանիս, Բոլոր ապրողներուն համար սահմանուած տունը։
24Անիկա աւերմունքին վրայ ձեռք պիտի չերկնցնէ, Եթէ կորստեան ատեն անոր աղաչեն՝ ՝։
25Դժբաղդութեան մէջ եղողին համար չէի՞ լար. Աղքատին համար հոգիս չէ՞ր նեղանար։
26Բայց երբ ես բարիք կը յուսայի՝ չարիքը հասաւ Ու երբ լոյսին կը սպասէի՝ խաւարը եկաւ։
27Փորոտիքս եռաց ու չհանդարտեցաւ։ Թշուառութեանս օրերը ինծի հասան։
28Սեւցած պտըտեցայ, բայց՝ ոչ արեւէն։ Ելայ ու ժողովուրդին մէջ աղաղակեցի։
29Չագալներուն՝ եղբայր, Ջայլամներուն ընկեր եղայ։
30Մորթս վրաս սեւցաւ, Ոսկորներս տաքութենէն այրեցան։
31Ատոր համար իմ քնարս սուգի փոխուեցաւ Ու իմ սրինգս՝ լալկաններու ձայնի»։