1Հետեւեալ տարին, թագաւորներուն պատերազմի ելլելու ատենը, Յովաբ զօրքերուն բոլոր գունդերը հանեց եւ Ամմոնին որդիներուն երկիրը աւերեց ու գնաց Ռաբբան պաշարեց, բայց Դաւիթ Երուսաղէմ կը նստէր ու Յովաբ Ռաբբան զարկաւ ու զանիկա կործանեց։
2Դաւիթ անոնց թագաւորին թագը անոր գլխուն վրայէն առաւ ու գտաւ որ տաղանդ մը ոսկիի ծանրութիւն ունէր եւ անոր վրայ պատուական քարեր կային ու թագը Դաւիթին գլուխը դրուեցաւ։ Դաւիթ քաղաքէն խիստ շատ աւար առաւ։
3Ու Անոր մէջ եղած ժողովուրդը հանեց ու զանոնք սղոցներով, երկաթէ կամնասայլերով ու տապարներով կոտորեց եւ Դաւիթ Ամմոնին որդիներուն բոլոր քաղաքներուն այսպէս ըրաւ։ Ապա Դաւիթ բոլոր ժողովուրդով Երուսաղէմ դարձաւ։
4Եւ ասկէ յետոյ Գազերի մէջ Փղշտացիներուն հետ պատերազմ եղաւ։ Այն ատեն Ովսացի Սովբաքը Ռափային որդիներէն եղող Սեփիան մեռցուց ու անոնք նուաճուեցան։
5Եւ նորէն Փղշտացիներուն հետ պատերազմ եղաւ ու Յայիրին որդին Ելէանան Գեթացի Գողիաթին եղբայրը Ղէեմը զարկաւ, որուն նիզակին բունը ոստայնանկներու գլանին պէս էր։
6Եւ նորէն Գէթի մէջ պատերազմ եղաւ։ Երկայնահասակ մարդ մը կար, որուն մատները վեց վեց ըլլալով՝ քսանըչորս մատ ունէր. անիկա ալ Ռափային որդիներէն էր։
7Անիկա Իսրայէլը նախատեց. բայց Դաւիթին եղբօրը Սամաային որդին Յովնաթանը զանիկա զարկաւ։
8Ասոնք Գէթի մէջ Ռափայէն ծներ էին եւ Դաւիթին ձեռքով ու անոր ծառաներուն ձեռքով ինկան։