1Ասափի՝ իմաստության երգ Աստվա՛ծ, ինչո՞ւ մերժեցիր ընդմիշտ. Քո սրտմտությունը սաստկացավ քո արոտի ոչխարների վրա։
2Հիշի՛ր քո ժողովրդին, որին ստեղծեցիր ի սկզբանե Եվ փրկեցիր քեզ վիճակված քո ժառանգությունը։ Լեռն այս, որտեղ բնակվեցիր դու, Սիոնն է։
3Ձեռքդ ընդմիշտ բարձրացրո՛ւ նրանց ամբարտավանության վրա. Թշնամին անիրավություն գործեց քո սրբավայրում,
4Քեզ ատողները պարծեցան իրենց բարեկեցության մեջ, Իրենց նշաններն իբրև զինանշաններ դրեցին Եվ չհասկացան,
5որ ելքն ի վերուստ է։
6Ինչպես անտառում կացիններով կոտրատեցին նրա դռները, Կացիններով ու մուրճերով միասին կործանեցին այն.
7Քո սրբարանը հրի մատնեցին և հողին հավասարեցրին, Պղծեցին քո անվան խորանը։
8Նրանց ողջ ազգը միասին իր սրտում ասաց. «Եկե՛ք լռեցնենք Աստծու բոլոր տոները երկրից։
9Մենք հրաշքներ չտեսանք, ոչ էլ այսուհետև մարգարե կլինի, Եվ մեզ ոչ ոք չի ճանաչում»։
10Աստվա՛ծ, թշնամին մինչև ե՞րբ պիտի նախատի, Եվ հակառակորդն անարգի քո սուրբ անունը։
11Ինչո՞ւ ես դարձնում քո ձեռքը, և աջդ ծոցիդ մեջ է միշտ։
12Աստված մեր թագավորն է ժամանակներից առաջ, Որ փրկություն բերեց երկրի վրա։
13Դու հաստատեցիր ծովը քո զորությամբ, Դու խորտակեցիր վիշապների գլուխները ջրերի վրա։
14Դու փշրեցիր վիշապի գլուխը Եվ որպես կերակուր տվեցիր եթովպացիների զորքերին։
15Դու բխեցրիր աղբյուրներն ու վտակները, Դու ցամաքեցրիր հորդառատ գետերը,
16Քոնն է ցերեկը, և քոնն է գիշերը, Դու ստեղծեցիր լույսն ու արևը,
17Դու ստեղծեցիր երկրի բոլոր սահմանները, Դու ստեղծեցիր գարունն ու ամառը։
18Թող սա քեզ հուշ լինի, որ թշնամին նախատեց Տիրոջը, Անզգամ ժողովուրդը բարկացրեց քո սուրբ անունը։
19Քեզ խոստովանողի անձը մի՛ մատնիր գազաններին Եվ մի՛ մոռացիր երբեք քո անտունների հոգիները։
20Նայի՛ր քո Ուխտին, որովհետև խավար տները Երկրի վրա լցվեցին անիրավությամբ։
21Անտունն ամոթով թող չվերադառնա, Այլ անտունն ու աղքատը թող օրհնեն քո սուրբ անունը։
22Ելի՛ր և արա՛ դատաստանդ, Աստվա՛ծ. Հիշի՛ր անզգամի ամենօրյա նախատինքը։
23Մի՛ մոռացիր պաշտոնյաներիդ ձայնը. Քեզ ատողների ամբարտավանությունը Թող անհետանա ընդմիշտ։