1Սաղմոս Դավթի՝ Գողիաթի մասին Օրհնյա՜լ է Տերը՝ իմ Աստվածը, Որ ձեռքս վարժեցրեց պատերազմի Եվ մատներս՝ ճակատամարտի։
2Նա է իմ ողորմությունն ու ապավենը, Իմ օգնականն ու իմ փրկիչը, Իմ ապավենը, և ես նրան հուսացի։ Նա է ժողովուրդներին հնազանդեցնում։
3Տե՛ր, ո՞վ է մարդը, որ հայտնվեցիր նրան, Կամ մարդու որդին, որ հաշվի ես առնում նրան։
4Մարդը նմանվեց ունայնության, Եվ նրա օրերը ստվերի պես են անցնում։
5Տե՛ր, ցածրացրո՛ւ երկինքը և իջի՛ր, Մոտեցի՛ր լեռներին, և թող ծխան։ Փայլատակի՛ր քո շանթերը և խռովեցրո՛ւ նրանց,
6Արձակի՛ր քո նետերը և ցրի՛ր նրանց։
7Ձեռքդ երկարի՛ր վերից ու փրկի՛ր ինձ բազում ջրերից Եվ օտարների որդիների ձեռքերից,
8Որոնց բերաններն ունայնություն են խոսում, Եվ նրանց աջը մեղքերի աջ է։
9Աստվա՛ծ, քեզ պիտի օրհնեմ նոր օրհնությամբ, Սաղմոս պիտի երգեմ քեզ տասնալար նվագարանով։
10Նա ազատություն պիտի տա մեր թագավորներին Եվ պիտի փրկի իր Դավիթ ծառային չար սրից։
11Փրկի՛ր ինձ և ապրեցրո՛ւ օտարների որդիների ձեռքից, Որոնց բերանները նանրություն են խոսում, Եվ նրանց աջը մեղքերի աջ է։
12Նրանց որդիները նորատունկի պես հաստատուն են Իրենց մանկությունից, իսկ նրանց դուստրերը Զարդարված ու պճնված են տաճարի նման։
13Նրանց շտեմարանները լիքն են Եվ առատաբուխ, Բազմածին են նրանց ոչխարների հոտերը Եվ բազմանում են իրենց ճամփաներին,
14Եվ նրանց արտերը պարարտ են։ Նրանց ցանկապատերը խրամատ չունեն, Եվ նրանց հրապարակներում աղաղակ չկա։
15Երանի՜ այն ժողովրդին, որն այսպես է, Երանի՜ այն ժողովրդին, որի Տերն Աստված է։