1«Արդյոք մարդու կյանքը փորձություն չէ՞ երկրի վրա. նրա կյանքը վարձկանի օրական վարձի նման չէ՞։
2Ինչպես որ ծառան է վախենում տիրոջից ու պահվում ստվերում, կամ ինչպես վարձկանն է սպասում իր վարձին,
3այնպես էլ ես ամիսներ շարունակ անիմաստ սպասեցի։ Ցավագին գիշերներ են բաժին ընկել ինձ.
4թե քնեմ, ասում եմ. “Ե՞րբ ցերեկ կլինի”, արթնանամ՝ դարձյալ թե՝ “Ե՞րբ երեկո կլինի”։ Ցավով եմ լեցուն ես երեկոյից առավոտ։
5Ծածկված է մարմինս զազրելի որդերով. հողակոշտեր եմ մաշել ես՝ թարախոտ վերքերն իմ քերելով։
6Եվ կյանքս խոսքից էլ թեթև է. կորել է նա ունայն հույսերում։
7Հիշի՛ր, որ մի շնչի չափ է իմ կյանքը. աչքերս է՛լ բարի բան չեն տեսնի.
8Ինձ նայող աչքերն այլևս ինձ չեն տեսնի։ Աչքերդ ինձ վրա ես հառնելու. բայց ես չեմ լինի՝
9երկնքից ջնջված ամպի պես։ Որովհետև եթե մարդ գերեզման իջնի, չի ելնի այլևս,
10չի վերադառնա իր տունը. իր տեղն էլ նրան չի ճանաչի։
11Այսուհետ ես բերանս չպիտի զսպեմ. պիտի խոսեմ, քանի դեռ վիշտ ունեմ, տագնապով պիտի բացեմ դառնությունն իմ հոգու։
12Մի՞թե ծով եմ ես կամ վիշապ, որ վրաս պահակ ես կարգել։
13Երբ մտածում եմ, թե մահիճս ինձ կամոքի, և անկողինս ինձ կհանգստացնի,
14դու երազով վախեցնում, տեսիլքով սարսափեցնում ես ինձ։
15Ինձնից հանում ես իմ հոգին, մարմնիցս՝ շունչը իմ, մահվանից՝ կյանքը իմ։
16Քանի որ հավիտյան չեմ ապրի, թող որ ես համբերող միշտ լինեմ։ Հեռո՛ւ կաց ինձնից, քանի որ իզուր է կյանքը իմ։
17Եվ ի՞նչ է մարդը, որ դու այդքան մեծարում ես նրան, ու այդքան ուշադրություն դարձնում նրա վրա,
18Ամեն առավոտ այցելո՞ւմ ես նրան, հանգստի ժամին փորձո՞ւմ ես նրան։
19Դու ինձ մինչև ե՞րբ չես թողնելու, չես արձակելու ինձ, մինչև որ ցավերով կուլ տամ թուքս։
20Թե ես մեղք գործեցի, ի՞նչ կարող եմ քեզ անել, որ կարդում ես մարդկանց մտքերը։ Ինչո՞ւ ես ինձ քեզ թշնամի դարձրել, բե՞ռ եմ քեզ համար։
21Ինչո՞ւ չես մոռանում իմ հանցանքները, թողություն չե՞ս տալու իմ մեղքերին։ Այժմ ահա հողին եմ դառնում ես, վաղն այլևս չեմ լինի»։