Job 31— NEA

¹«Դաշինք կնքեցի աչքերիս հետ ես, ու նրանք չնայեցին կույսի։

²Աստված բաժին է հանել ինձ վերուստ և բավականին մեծ ժառանգություն՝ բարձունքից։

³Անիրավ մարդու բաժինը կործանումը չէ՞, կամ անօրենություն գործողների բաժինը վտարումը չէ՞։

⁴Ինքը չէ՞ միթե, որ պարզ տեսնում է իմ ճանապարհը ու հաշվի առնում քայլերս բոլոր։

⁵Թե ծաղրողի հետ գնացած լինեմ, թե իմ ոտքերը նենգության ճամփով շտապած լինեն,

⁶բայց կշռվել եմ արդար կշեռքով, և Տերը գիտի իմ անմեղությունը,

⁷թե շեղված լինի ոտքս ճիշտ ուղուց, սիրտս՝ ընթացած աչքիս հետևից, թե իմ ձեռքով կպած լինեմ կաշառքի,

⁸ապա թող ես սերմանեմ, ուրիշներն ուտեն, ու անարմատ լինեմ երկրի վրա։

⁹Թե գնացել է սիրտս ուրիշի կնոջ հետևից, թե դարանակալ եմ եղել իր տան դարպասների մոտ,

¹⁰ապա թող կինս նույնպես հաճելի լինի ուրիշի, ու թող տառապեն իմ մանուկները.

¹¹քանզի այլ մարդու կնոջ պղծելը անզուսպ բարկության է լոկ արժանի.

¹²կրակ կվառվի իր մարմնի բոլոր անդամների մեջ. որ կողմն էլ հասնի, հիմքից կջնջի։

¹³Իրավունքն արդար թե անտեսել եմ ես իմ ծառայի կամ իմ աղախնի, որ իր խնդրով եկել է ինձ մոտ.

¹⁴ի՞նչ եմ անելու, եթե Տերը հարցուփորձ անի ինձ, կամ ի՞նչ պատասխան եմ տալու, եթե դատ անի։

¹⁵Չէ՞ որ ինչպես ես եղա արգանդում, այնպես էլ նրանք, նույն որովայնում եղան։

¹⁶Իսկ այն խեղճին, որ կարիքի մեջ էր, արդյոք երբևէ օգնության չեկա՞։ Թողեցի՞ արդյոք, որ այրու աչքերը ողբալուց մաշվեն։

¹⁷Կամ թե պատառս մենա՞կ կերա ես ու չհանեցի՞ բաժին որբերին։

¹⁸Իմ երիտասարդ օրերից հոր պես սնունդ տվեցի, մորս արգանդից չծնված՝ ուղի ցույց տվեցի։

¹⁹Կորած մերկերին անտեսեցի՞ ես ու չհագցրի՞։

²⁰Չքավորներն ինձ չօրհնեցի՞ն միթե, նրանց թիկունքը խաշներիս խուզած բրդով չտաքացա՞վ։

²¹Թե որբի վրա ձեռք եմ բարձրացրել՝ հաշվելով, թե շատ են օգնականներս,

²²ապա թող ուսս թափվի ուսոսկրից, իսկ բազուկս էլ պոկվի արմունկից.

²³քանզի ինձ Տիրոջ սարսափն է պատել, ու նրա առաջ չեմ կարող հանգիստ կանգնել։

²⁴Եթե հողիս մեջ ոսկի պահեցի, հույս դրեցի թանկ քարերի վրա,

²⁵թե ուրախացա հարստությանս վրա անսահման, թե անթիվ գանձի վրա դրեցի ձեռքն իմ,

²⁶չե՞նք տեսնում միթե, որ լուսավորող արեգակն անգամ հյուծվում է մի օր, լուսինը՝ մաշվում. այդ նրանցից չէ,

²⁷եթե գաղտնաբար սիրտս հրապուրվեց, թե ձեռքս դրած բերանիս վրա՝ ես համբուրեցի,

²⁸թող այն մեծ անօրենություն դիտվի ինձ համար, որ սուտ եմ եղել Բարձրյալ Տիրոջ առջև։ Ուժ, կարողություն, խելք, իմաստություն Նրանից են լոկ։

²⁹Թե ուրախացա գետնին թավալվող թշնամուս վրա, և “վա՜շ” ասացի իմ սրտում,

³⁰թող ականջներս լսեն անեծքն իմ, թող արհամարհվեմ ու քամահրվեմ իմ ժողովրդից։

³¹Եթե իմ մասին աղախիններս բազում անգամ ասեն՝ “Երանի՜ նրա մարմնից հագենանք”, քանզի քաղցր էի ես նրանց համար.

³²օտարը դրսում չէր օթևանում. իմ դուռը բաց էր ամեն եկվորի առաջ,

³³թե թաքցրի ակամա գործած իմ մեղքերը.

³⁴չէի ամաչում ես բազմությունից, որ նրա առաջ չասեի դրանք, եթե աղքատին ես դատարկ փեշով դուրս արեցի դռնից.

³⁵երնե՜կ Տիրոջ ձեռքը հատուցեր ինձ, կամ եթե մեկից առած մուրհակը,

³⁶իբրև մի պսակ ուսերիս դրած՝ կարդալով

³⁷պատառ-պատառ չարեցի, հետ չդարձրի այն՝ ոչինչ չառնելով իմ պարտապանից,

³⁸թե իմ պատճառով հեծեծեց հողը, թե ակոսները նրա լաց եղան,

³⁹եթե կերա ես արդյունքը նրա առանց վճարի, կամ թե վշտացրի հոգին երկրի Տիրոջ,

⁴⁰ապա ցորենի փոխարեն եղինջ թող բուսնի այնտեղ, գարու փոխարեն՝ մորենի»։ Եվ Հոբը դադարեց խոսելուց։