1«Ես, որ գրգանքով ամոքում էի, արդ հետին մարդիկ քամահրում են ինձ։ Խրատում են ինձ բոլորը մեկտեղ, որոնց հայրերին նախատում էի, որոնց հավասար չէի համարի շներին իմ հովվական։
2Իմ ինչի՞ն է պետք նրանց ձեռքերի զորությունը։ Նրանց լիությունը վերացավ,
3ընկան կարիքի ու սովամահության մեջ, անծնունդ։ Նրանք, որ երեկ անձկությունից ու թշվառությունից փախչում էին անջրդի վայրեր։
4Նաև նրանք, որ խշխշան բանջարով էին փաթաթվում, որոնց կերակուրն հենց այդ բանջարն էր։ Անարգներ ու արհամարհվածներ, կարոտ մնացած ամեն բարիքի, որոնք սովից ծառի արմատներ էին ծամծմում։
5Գողերը հարձակվեցին ինձ վրա,
6որոնց տները քարանձավներն էին,
7որոնք աղմկում էին բարեհնչունության մեջ և թաքնվում մացառներում։
8Զավակներն էին անզգամների և վարկաբեկվածների, որոնց փառքը մարել է երկրում։
9Հիմա քնար եմ դարձել ձեռքներին, և իմ մասին են նրանք բամբասում։
10Հեռու մնացին՝ զզվելով ինձնից, և չքաշվեցին դեմքիս թքելուց,
11քանի որ Տերը, կապարճը բացելով, խոցոտեց ինձ, և դեմքիս սանձ ուղարկեց։
12Վեր են կացել արդ ողջ սերունդներով, ոտքերն են պարզել ու ճամփա ելել՝ հարձակվելու վրաս։
13Նրանց կորստյան կածաններին իմ կածանները հարեցին։ Մերկացրեց Տերն ինձ իմ պատմուճանից,
14խոցոտեց իր նետերով՝ վարվելով ինձ հետ, ինչպես կամեցավ։ Ախտերով եմ վարակված.
15ցավերս հետ են դարձել։ Քամու պես անցավ հույսը ինձանից, և մշուշի պես՝ իմ փրկությունը։
16Հոգիս շուրջբոլորս պիտի թափվի։ Ինձ համակել են ցավալից օրեր։
17Գիշերը ոսկորներս են խաշվում. ջղերս են քայքայվել։
18Տերն իր զորությամբ ձեռքը գցել է իմ պատմուճանին ու պատմուճանիս ժապավենի պես պատել է շուրջս։
19Կավի տեղ է ընդունում նա ինձ. հողն ու մոխիրն են բաժինս դարձել։
20Աղաղակեցի քեզ, բայց չլսեցիր ինձ. կանգնեցին նրանք ու դիտեցին ինձ։
21Իմ նկատմամբ դու անողորմ եղար. Հզոր ձեռքովդ հարվածեցիր ինձ։
22Ցավի մեջ դրեցիր ինձ, զրկեցիր փրկության միջոցից։
23Գիտեմ, որ մահը պիտի ջնջի ինձ, քանզի երկիրն է տունը ամենայն մահկանացուի։
24Ու երանի թե կարողանայի ինքս ինձ կրթել և կամ ուրիշին խնդրել, աղաչել, որ նույնը աներ։
25Ես ամեն աղքատի կարեկցում էի և հեծեծում, երբ մարդուն վշտի մեջ էի տեսնում։
26Բարություն էի անում, մինչդեռ ահա չար օրեր են ինձ պատահել։
27Իմ որովայնը եռում է ու չի հանդարտվում. թշվառության օրերն են հասել ինձ վրա։
28Պիտի շրջեմ նեղացած սրտով, անսանձ բերանով. ու հավաքույթի մեջտեղում կանգնած՝ ձայնս բարձրացնեմ։
29Համբարուների եղբայր եմ դարձել, ջայլամներին՝ ընկեր։
30Սաստիկ սևացել է մորթս հիմա, ու ոսկորներս այրվել են տոթից։
31Քնարս սուգի է շրջվել, սիրտս և երգս՝ լացուկոծի մեջ»։