1Տիրոջ խոսքն ինձ ուղղվեց իններորդ տարում՝ տասներորդ ամսին, ամսվա տասներորդ օրը, և ասաց.
2«Մարդո՛ւ որդի, քեզ համար գրի՛ր այն օրվա նշանը, երբ բաբելացիների արքան, ճիշտ այդ օրվանից սկսած, Երուսաղեմի վրա հարձակվեց։
3Այս առակը կպատմես դառնացնող ժողովրդին ու նրանց կասես. “Տերը՝ Աստված, այսպես է ասում. կաթսա՛ տեղադրիր, տեղադրի՛ր և դրա մեջ ջո՛ւր լցրու։
4Մեջը դի՛ր մսի կտորները, բոլոր ընտիր կտորները՝ ազդրն ու թիակը՝ ոսկորներից զատված և վերցված,
5ընտիր-ընտիր անասուններից, իսկ ոսկորները կաթսայի տակ կայրեք։ Թող եռա, շատ եռա, նրա մեջ ոսկորները թող եփվեն”։
6Դրա համար Ամենակալ Տերն այսպես է ասում. “Ո՛վ արյունոտ քաղաք, կաթսա՝ լի ժանգով. ժանգն էլ նրա միջից դեռ չի անցել։ Միսը կտոր-կտոր դուրս է հանել դրա միջից՝ նրա վրա առանց վիճակ գցելու,
7որովհետև նրա արյունը դեռ նրա մեջ է։ Այն սալաքարի վրա եմ դրել, այլ ոչ թե գետնին թափել՝ հողով ծածկելու համար,
8մինչև որ իմ զայրույթը ելնի՝ վրեժխնդրություն պահանջելու։ Արյունն էլ եմ դրել սալաքարի վրա, որպեսզի ծածուկ չմնա”։
9Դրա համար Ամենակալ Տերն այսպես է ասում. “Վա՜յ արյունոտ քաղաքին.
10ես ավելացնելու եմ փայտը, շատացնելու եմ փայտի կտորները, բորբոքելու եմ կրակը, որպեսզի միսը հալվի, մսաջուրը պակասի, ոսկորներն էլ խանձվեն,
11և կաթսան թող իր ածուխների վրա մնա։ Կրակը թող բորբոքված լինի, որպեսզի կաթսան վառվի, կրակ կտրի, նրա պղինձը հալվի, պղծությունն էլ՝ նրա ներսում, նրա ժանգը վերանա։
12Եվ նրա ժանգը կնվազի, բայց նրա առատ ժանգը միջից դուրս չի գա, այլ իբրև ամոթանք կմնա մսաջրի մեջ,
13այն բանի համար, որ պղծվում էիր, և չես մաքրվելու քո պղծությունից։ Ինչպե՞ս կարող է մաքրվել, քանի դեռ իմ զայրույթը նրա հանդեպ ի կատար չեմ ածել։
14Ես՝ Տերս, խոսեցի։ Կգա ժամանակ, այդպես կանեմ ու հետ չեմ կանգնի, ոչ էլ կողորմեմ, ոչ էլ կսփոփեմ, այլ ըստ քո բռնած ճանապարհի ու քո վարմունքի էլ քեզ կպատժեմ,- ասում է Ամենակալ Տերը։- Ուստի քեզ դատելու եմ ըստ քո թափած արյան, ըստ քո խորհուրդների եմ քեզ պատժելու, ո՛վ դու, պի՛ղծ ու անվանարկյա՛լ, որ սաստկացրել ես ինձ դառնացնելը”»։
15Տիրոջ խոսքն ինձ ուղղվեց ու ասաց.
16«Մարդո՛ւ որդի, ահա ես մի հարվածով քեզնից վերցնում եմ այն, ինչ ցանկալի է քո աչքին, իսկ դու չկոծես ու չողբաս, քեզնից թող արցունք դուրս չգա,
17որովհետև հեծությունն արյան ու սգի մեջ է։ Թող վարսերդ չհյուսվեն, կոշիկներդ կրկին ոտքերիդ լինեն, չմխիթարվես նրանց շուրթերի խոսքերով և չուտես մարդկանց հացը»։
18Առավոտյան խոսեցի ժողովրդի հետ, ինչպես որ Տերն էր ինձ պատվիրել։ Իսկ երեկոյան կինս մեռավ։ Հաջորդ առավոտյան արեցի այնպես, ինչպես որ Տերն էր ինձ պատվիրել։
19Եվ ժողովուրդն ինձ ասաց. «Չես հայտնում մեզ, թե այդ ի՛նչ ես անում»։
20Ու նրանց ասացի. «Տիրոջ խոսքն ինձ ուղղվեց ու ասաց.
21“Ասա՛ Իսրայելի տանը. Տերը՝ Աստված, այսպես է ասում. ահա ես պղծելու եմ իմ սրբարանը՝ ձեր զորության պարծանքի առարկան, այն, որ ցանկալի է ձեր աչքին, և նրանց, որոնց մասին ձեր հոգիները խնամք են տանում. ձեր տղաներն ու աղջիկները, որ ձեզնից են մնացել, սրով են ընկնելու։
22Դուք էլ անելու եք այնպես, ինչպես ես եմ արել. նրանց բերանի խոսքերով չեք մխիթարվելու, մարդկանց հացն էլ չեք ուտելու։
23Ձեր վարսերը մնալու են ձեր գլուխներին, կոշիկները՝ ձեր ոտքերին։ Չեք կոծելու և ողբալու, հալվելու-մաշվելու եք ձեր անիրավությունների մեջ, և յուրաքանչյուրն իր եղբորը չի մխիթարելու։
24Եզեկիելը ձեզ համար մի նշան է լինելու. ինչ որ ինքն անի, նրա օրինակով դուք էլ նույնն եք անելու։ Երբ այդ ամենը վրա հասնի, կիմանաք, որ ես եմ Ամենակալ Տերը։
25Դո՛ւ էլ, մարդո՛ւ որդի. չէ՞ որ այն օրը, երբ նրանցից վերցնեմ իրենց զորությունը, հպարտությունն ու պարծանքը, նրանց աչքի համար ցանկալին, իրենց հոգիների հպարտությունը, նրանց տղաներին ու աղջիկներին,
26չէ՞ որ այդ օրը փրկվածը քեզ մոտ է գալու՝ քո ականջներին գույժը հաղորդելու։
27Այն օրը փրկվածի առջև բացվելու է բերանդ. խոսելու ես, այլևս համր չես մնալու և նրանց համար նշան ես լինելու։ Եվ կիմանան, որ ես եմ Տերը”»։