2 Samuel 2— NEA

¹Դրանից հետո Դավիթը, հարց տալով Տիրոջը, ասաց. «Արդյոք գնա՞մ Հուդայի քաղաքներից որևէ մեկը»։ Տերն ասաց նրան. «Գնա՛»։ Դավիթն ասաց. «Ո՞ւր գնամ»։ Տերն ասաց՝ Քեբրոն։

²Դավիթն իր երկու կանանց՝ հեզրայելացի Աքինովամի և կարմեղացի Նաբաղի կին Աբիգեայի հետ եկավ Քեբրոն։

³Դավիթը իր հետ վերցրեց իր մարդկանց, ամեն մեկին իր ընտանիքով, և նրանք բնակվեցին Քեբրոն քաղաքում։

⁴Եկան Հուդայի երկրի մարդիկ և այնտեղ Դավթին Հուդայի տան վրա թագավոր օծեցին։ Դավթին հայտնեցին, որ Գաղաադի Հաբիս բնակավայրի մարդիկ թաղել են Սավուղին։

⁵Դավիթը Գաղաադի Հաբիս բնակավայրի առաջնորդների մոտ պատգամավորներ ուղարկեց և ասաց նրանց. «Օրհնյալ լինեք Տիրոջից, որ ձեր տիրոջ՝ Տիրոջից օծյալ Սավուղի նկատմամբ բարյացակամ եք եղել. թաղել եք նրան ու իր որդի Հովնաթանին։

⁶Արդ, Տերը ձեր նկատմամբ ողորմություն և արդարություն թող անի, իսկ ես այդ բարի գործի համար հատուցելու եմ ձեզ։

⁷Թող ձեր ձեռքերը զորանան, ու դուք քաջասիրտ լինեք։ Մեռավ ձեր տերը՝ Սավուղը, և Հուդայի տունն ինձ իր վրա թագավոր է օծել»։

⁸Սավուղի զորավար Աբենները՝ Ների որդին, վերցրեց Սավուղի որդի Հեբուսթեին ու տարավ Մաանայիմ

⁹և նրան թագավոր դարձրեց Գաղաադի, Թասիրի, Հեզրայելի, Եփրեմի ու Բենիամինի երկրների և ողջ Իսրայելի վրա։

¹⁰Սավուղի որդի Հեբուսթեն քառասուն տարեկան էր, երբ թագավոր դարձավ Իսրայելի վրա և թագավորեց երկու տարի. Հուդայի տնից բացի, որ Դավթի հետ էր։

¹¹Քեբրոնում Հուդայի երկրի վրա Դավիթը թագավորեց յոթ տարի վեց ամիս։

¹²Ների որդի Աբենները և Սավուղի որդի Հեբուսթեի ծառաները Մաանայիմից եկան Գաբավոն։

¹³Շարուհիի որդի Հովաբը և Դավթի ծառաները ելան Քեբրոնից և նրանց հանդիպեցին Գաբավոնի աղբյուրի մոտ։ Սրանք աղբյուրի այն կողմը նստեցին, իսկ նրանք՝ այս կողմը։

¹⁴Աբեններն ասաց Հովաբին. «Թող կտրիճները ելնեն ու մրցեն մեր առջև»։ Հովաբն ասաց. «Թող մրցեն»։

¹⁵Բենիամինի ու Սավուղի որդի Հեբուսթեի կողմից ելան տասներկու երիտասարդներ. Դավթի կողմից էլ տասներկու երիտասարդներ ելան։

¹⁶Ամեն մեկը ձեռքով բռնեց իր մրցակցի գլխից ու սուրը խրեց մրցակցի կողը։ Բոլորն այնտեղ ընկան ու մեռան։ Եվ այդ տեղի անունը դրեցին Դավաճանների դաշտ, որը Գաբավոնում է գտնվում։

¹⁷Այդ օրը սաստիկ պատերազմ եղավ, և Աբեններն ու Իսրայելի այրերը պարտվեցին Դավթի զինվորներից։

¹⁸Այնտեղ էին Շարուհիի երեք որդիները՝ Հովաբը, Աբեսսան և Ասայելը։ Ասայելը դաշտի այծյամի պես թեթևաքայլ էր։

¹⁹Ասայելը հետապնդեց Աբեններին և նրան հալածելիս աջ ու ձախ չխոտորվեց։

²⁰Աբենները հետ նայեց և ասաց. «Դո՞ւ ես, Ասայե՜լ»։ Նա ասաց. «Ես եմ»։

²¹Աբեններն ասաց. «Թեքվի՛ր աջ կամ ձախ, բռնի՛ր կտրիճներից մեկին ու վերցրո՛ւ նրա զենքերը»։ Սակայն Ասայելը չուզեց նրան հետապնդելուց հրաժարվել։

²²Աբենները մի անգամ ևս ասաց Ասայելին. «Հեռո՛ւ մնա ինձանից, որ քեզ գետնին չխփեմ, թե չէ ի՞նչ երեսով պիտի ներկայանամ Հովաբին, և ինչի՞ նման կլինի դա։ Վերադարձի՛ր քո եղբայր Հովաբի մոտ»։

²³Ասայելը չուզեց հետ կանգնել։ Աբենները նիզակով հարվածեց նրա կողին, և նիզակը զիստից դուրս եկավ։ Նա ընկավ այնտեղ ու մեռավ տեղում։ Ով Ասայելի ընկած ու մեռած տեղն էր գալիս, կանգ էր առնում։

²⁴Հովաբն ու Աբեսսան Աբենների հետևից ընկած հետապնդում էին նրան, և երբ Գայի դիմաց, Գաբավոնի անապատի ճանապարհի վրա գտնվող Ամովնի բլուրը հասան, արևը մայր մտավ։

²⁵Բենիամինի որդիները, հավաքվելով Աբենների շուրջը, մի բլրի վրա կանգ առան։

²⁶Աբենները ձայն տվեց Հովաբին. «Մի՞թե սուրն անդադար բնաջնջելու է, կամ մի՞թե չգիտես, որ սրա վերջը դառնություն կլինի։ Ե՞րբ ես հրամայելու ժողովրդին, որ իրենց եղբայրներին հալածելուց հրաժարվեն»։

²⁷Հովաբն ասաց. «Կենդանի է Տերը։ Եթե դու խոսած չլինեիր, ժողովուրդն այգաբացին վեր էր կենալու, և ամեն մեկը հալածելու էր իր եղբորը»։

²⁸Հովաբը փող հնչեցրեց, ամբողջ ժողովուրդը կանգ առավ, այլևս չհալածեց Իսրայելին, և պատերազմը դադարեց։

²⁹Աբեններն ու նրա մարդիկ ամբողջ գիշերը շարժվեցին դեպի արևելք, անցան Հորդանան գետը, ճեղքեցին ձորերն ու եկան Մաանայիմ։

³⁰Հովաբն Աբեններին հալածելուց հրաժարվեց, հավաքեց ամբողջ ժողովրդին, աշխարհագիր արեց ու տեսավ, որ Դավթի մարդկանցից կոտորվել էին տասնինը մարդ և Ասայելը,

³¹իսկ Դավթի զինվորները Բենիամինի որդիներից ու Աբենների մարդկանցից կոտորել էին երեք հարյուր վաթսուն մարդ։

³²Վերցրին Ասայելին ու նրան թաղեցին Բեթղեհեմում՝ իր հոր գերեզմանի մեջ։ Հովաբն ու իր մարդիկ գնացին և արշալույսին հասան Քեբրոն։