1Սավուղի մահից և ամաղեկացիներին կոտորելուց հետո Դավիթը վերադարձավ ու երկու օր մնաց Սիկելակում։
2Երրորդ օրը Սավուղի զորքի բանակատեղիից մարդ եկավ, որի հագուստները պատառոտված էին, իսկ գլխին՝ հող։ Երբ նա Դավթի մոտ մտավ, գետնին ընկավ ու խոնարհվեց նրա առաջ։
3Դավիթը հարցրեց նրան. «Որտեղի՞ց ես գալիս»։ Նա պատասխանեց. «Փախել եմ Իսրայելի բանակատեղիից»։
4Դավիթն ասաց նրան. «Ի՞նչ է պատահել, պատմի՛ր ինձ»։ Մարդն ասաց. «Ժողովուրդը պատերազմի դաշտից փախավ, շատերը վիրավոր ընկան ու մեռան։ Մեռան նաև Սավուղն ու Հովնաթանը»։
5Դավիթն իրեն լուր բերող երիտասարդին հարցրեց. «Ինչպե՞ս գիտես, որ Սավուղն ու նրա որդի Հովնաթանը մեռան»։
6Լուր բերող երիտասարդն ասաց. «Դիպվածով Գեղբուա լեռան վրա էի գտնվում և տեսա, որ ահա Սավուղն ընկել էր իր նիզակի վրա, և թշնամու մարտակառքերն ու հեծյալները հասել էին նրան։
7Նա հետ նայեց և ինձ տեսնելով՝ իր մոտ կանչեց։ Ասացի. “Ահա այստեղ եմ”։
8Նա ասաց ինձ. “Ո՞վ ես դու”։ Ասացի՝ “Ամաղեկացի եմ”։
9Նա ասաց ինձ. “Խոցի՛ր ու սպանի՛ր ինձ։ Թեև անհուն մութը պատել է ինձ, բայց շունչս դեռ վրաս է”։
10Խոցեցի ու սպանեցի նրան, որովհետև գիտեի, որ նիզակի վրա ընկնելուց հետո չէր ապրելու։ Առա նրա գլխից թագը, ապարանջանները՝ նրա բազկից և դրանք բերեցի այստեղ՝ իմ տիրոջը»։
11Դավիթն իր հագուստները բռնելով՝ պատառոտեց։ Իրենց հագուստները պատառոտեցին նաև նրա մոտ գտնվող մարդիկ։
12Նրանք ողբացին, լաց եղան ու մինչև երեկո ծոմ պահեցին Սավուղի, նրա որդի Հովնաթանի, Հուդայի ժողովրդի ու Իսրայելի տան համար, որ ընկան սրով։
13Դավիթն իրեն լուր բերող երիտասարդին ասաց. «Դու որտեղի՞ց ես»։ Մարդն ասաց. «Մի պանդուխտ ամաղեկացու որդի եմ ես»։
14Դավիթն ասաց նրան. «Ինչպե՞ս չվախեցար ձեռք բարձրացնել ու սպանել Տիրոջ օծյալին»։
15Իր ծառաներից մեկին կանչելով՝ Դավիթն ասաց. «Մոտեցի՛ր ու սպանի՛ր սրան»։ Նա հարվածեց, ու մարդը մեռավ։
16Դավիթն ասաց նրան. «Քո արյունը թող քո գլխին լինի, քանզի քո բերանը քո մասին վկայություն տվեց՝ ասելով. “Ես սպանեցի Տիրոջ օծյալին”»։
17Դավիթը Սավուղի ու նրա որդի Հովնաթանի վրա այս ողբը հորինեց
18և պատվիրեց այն, որ Աղեղնավորության երգ է կոչվում, ուսուցանել Հուդայի որդիներին։ Այն գրված է Ուղղության գրքում։
19Քարացի՛ր, ո՜վ Իսրայել. բարձունքներում բլուրներ կազմեցին քո սպանվածների դիերը. ինչպե՞ս ընկան հզորները։
20Մի՛ հայտնեք Գեթում և մի՛ ավետեք Ասկաղոնի ելքերում, որ այլազգիների դուստրերը չուրախանան, և անթլփատների դուստրերը չցնծան։
21Ո՜վ Գեղբուայի լեռներ, թող ձեզ վրա ցող չիջնի, անձրև չգա ձեզ վրա, և ոչ էլ պտղատու այգիներ լինեն։ Քանզի այստեղ է, որ անպիտան գտնվեցին հզորների վահանները և Սավուղի վահանը, կարծես չէին օծվել յուղով։
22Հովնաթանի աղեղը վիրավորների արյունից ու հզորների ճարպից պարապ հետ չքաշվեց, իսկ Սավուղի սուրը դատարկ պատյան չդրվեց։
23Սավուղն ու Հովնաթանը միմյանց սիրելի էին, գեղեցիկ ու վայելուչ, իրենց կենդանության ժամանակ անբաժան էին միմյանցից, իրենց մահվան ժամանակ էլ իրարից չբաժանվեցին։ Արծիվներից ավելի թեթևաշարժ էին, առյուծներից ավելի զորեղ։
24Իսրայելի՜ դուստրեր, լա՛ց եղեք Սավուղի վրա, լա՛ց եղեք նրա վրա, ով ձեզ զարդարուն կարմիր զգեստներ էր հագցնում, ձեր հագուստների վրա ոսկե զարդեր էր գցում։
25Հզորներն ինչպե՞ս ընկան պատերազմի մեջ։ Հովնաթա՜ն, քո բարձունքների վրա խոցվեցիր։
26Ցավում եմ քեզ համար, եղբա՜յր իմ Հովնաթան։ Ինձ շատ սիրելի էիր, քո սերը կանանց սիրուց բարձր էր ինձ համար։
27Ինչպե՞ս ընկան հզորները, և կորչեցին պատերազմի զենքերը։