2 Samuel 3— NEA

¹Սավուղի տան ու Դավթի տան միջև սաստիկ պատերազմ եղավ։ Դավթի տունը գնալով հզորանում էր, իսկ Սավուղի տունը գնալով տկարանում էր։

²Քեբրոնում Դավիթը որդիներ ունեցավ։ Նրա անդրանիկը հեզրայելացի Աքինոոմից ծնված Ամովնն էր,

³երկրորդը կարմեղացի Աբիգեայից ծնված Դավիան էր, երրորդը Գեսուրի արքա Թողմիի դուստր Մաաքայից ծնված Աբեսաղոմն էր,

⁴չորրորդը Ագգիթի որդի Ադոնիան էր, հինգերորդը Ամիտաղի որդի Սափատիան էր,

⁵վեցերորդը Դավթի Եգղաթա կնոջից ծնված Հեթրամն էր։ Դավիթն այս որդիներին ունեցավ Քեբրոնում։

⁶Երբ Սավուղի տան և Դավթի տան միջև պատերազմ էր տեղի ունենում, Աբենները Սավուղի տունն էր կառավարում։

⁷Սավուղն ուներ մի հարճ, որի անունը Ռեսփա էր։ Նա Հուղի դուստրն էր։ Սավուղի որդի Հեբուսթեն Աբեններին ասաց. «Ինչո՞ւ ես պառկում իմ հոր հարճի հետ»։

⁸Աբենները, խիստ բարկանալով Հեբուսթեի խոսքի համար, նրան ասաց. «Մի՞թե ես շան գլուխ եմ։ Քո հոր տան, նրա եղբայրների ու բարեկամների հանդեպ այսօր ողորմություն գործեցի և չլքեցի ձեզ ու Դավթի տան կողմը չանցա։ Իսկ դու այսօր մի կնոջ համար ինձանից վրեժ ես լուծում։

⁹Աստված Աբեններին այսպես ու սրանից ավելին թող անի, եթե Դավթին չանեմ այն, ինչ Տերը երդվեց նրան՝ ասելով.

¹⁰“Թագավորությունը վերցնելու եմ Սավուղից և Դավթի թագավորությունն եմ հաստատելու Իսրայելի ու Հուդայի երկրի վրա Դանից մինչև Բերսաբեե”»։

¹¹Հեբուսթեն վախից այլևս չկարողացավ պատասխան տալ Աբեններին։

¹²Աբենները, անմիջապես պատգամավորներ ուղարկելով Թեսաղմի երկիր՝ Դավթի մոտ, ասաց. «Ինձ հետ քո ո՛ւխտը կնքիր, և ես քեզ կօգնեմ ամբողջ Իսրայելը քո կողմը դարձնելու համար»։

¹³Դավիթն ասաց. «Բարի, ես քեզ հետ ուխտ կկնքեմ, բայց քեզանից մի բան եմ խնդրում. ինձ չներկայանաս, եթե ինձ տեսնելու գալիս հետդ չբերես Սավուղի դուստր Մեղքողին»։

¹⁴Դավիթը Սավուղի որդի Հեբուսթեի մոտ պատգամավորներ ուղարկեց՝ ասելով. «Ի՛նձ տուր իմ կին Մեղքողին, որին ես ստացել եմ հարյուր փղշտացիների թլփատելու դիմաց»։

¹⁵Հեբուսթեն մարդ ուղարկեց ու Մեղքողին առավ իր ամուսնուց՝ Սելլայի որդի Փաղտիելից։

¹⁶Նրա ամուսինը լալով գնաց նրա հետևից մինչև Բարակիմ։ Աբենները նրան ասաց. «Հե՛տ դարձիր»։ Եվ նա հետ դարձավ։

¹⁷Աբենները, խոսելով Իսրայելի ծերերի հետ, ասաց. «Երկար ժամանակ խնդրում էիք, որ Դավիթը թագավորի ձեզ վրա։

¹⁸Հիմա իրագործե՛ք, քանզի Տերը, խոսելով Դավթի մասին, ասել է. “Իմ ծառա Դավթի ձեռքով եմ փրկելու Իսրայելը այլազգիների ձեռքից և նրա բոլոր թշնամիների ձեռքից”»։

¹⁹Աբեններն այս բանն ասաց Բենիամինի որդիներին։ Աբենները գնաց Քեբրոն՝ Դավթին հայտնելու այն, ինչ հաճելի էր թվացել Իսրայելին և Բենիամինի ամբողջ տանը։

²⁰Աբենները քսան մարդկանցով եկավ Քեբրոն՝ Դավթի մոտ, և Դավիթն Աբենների ու նրա հետ եկած մարդկանց համար խրախճանք կազմակերպեց։

²¹Աբեններն ասաց Դավթին. «Գնամ և ամբողջ Իսրայելին հավաքեմ իմ տեր արքայի շուրջը, քեզ հետ ուխտ կապեմ, և դու թագավորես բոլոր նրանց վրա, որոնց ցանկանա քո անձը»։ Դավիթն Աբեններին հետ ուղարկեց, և նա գնաց խաղաղությամբ։

²²Դավթի մարդիկ և Հովաբը եկան ասպատակությունից՝ իրենց հետ բազում ավար բերելով։ Հովաբը Քեբրոնում՝ Դավթի մոտ չէր, երբ Աբեններին արձակել էր, և նա գնացել էր խաղաղությամբ։

²³Հովաբն ու նրա ամբողջ զորքը եկան։ Հովաբին հայտնեցին, թե Ների որդի Աբենները եկել է Դավթի մոտ, որն արձակել է նրան, և նա գնացել է խաղաղությամբ։

²⁴Հովաբը, մտնելով Դավիթ արքայի մոտ, ասաց. «Այդ ի՞նչ ես արել. Աբենները եկել է քեզ մոտ, և դու ինչո՞ւ նրան խաղաղությամբ արձակեցիր։

²⁵Մի՞թե չգիտես Ների որդի Աբենների չարությունը։ Նա եկել է քեզ խաբելու, իմանալու քո ելումուտը և տեղեկանալու այն ամենին, ինչ դու անում ես»։

²⁶Հովաբը դուրս եկավ Դավթի մոտից, պատգամավորներ ուղարկեց Աբենների հետևից, որոնք նրան վերադարձրին Սեիրմի ջրհորից։ Դավիթն այդ մասին չգիտեր։

²⁷Հովաբն Աբեններին բերեց Քեբրոն, դարպասից ներս տարավ իբր թե նրա հետ գաղտնի խոսելու նպատակով և իր եղբայր Ասայելի արյան վրեժը լուծելու համար խոցեց նրա կողը, և նա մեռավ։

²⁸Դրանից հետո Դավիթը, իմանալով այդ մասին, ասաց. «Ես և իմ թագավորությունը Տիրոջ առաջ հավիտյան անպարտ ենք Ների որդի Աբենների արյան համար։

²⁹Թող Հովաբի և նրա հոր ամբողջ տան վրա ընկնի մեղքը, և Հովաբի տնից անպակաս լինեն սերմնածորողը, բորոտը, ցուպով շրջող մուրացիկը, սրից ընկնողն ու սովամահ լինողը»։

³⁰Հովաբն ու նրա եղբայր Աբեսսան հարմար պահի էին սպասում՝ սպանելու Աբեններին այն բանի համար, որ նա պատերազմի ժամանակ Գաբավոնում սպանել էր իրենց եղբորը՝ Ասայելին։

³¹Դավիթը Հովաբին ու նրա հետ եղած ամբողջ ժողովրդին ասաց. «Պատառոտե՛ք ձեր հագուստները, քո՛ւրձ հագեք ու ողբացե՛ք Աբենների վրա»։ Դավիթ արքան գնում էր դագաղի հետևից։

³²Աբեններին թաղեցին Քեբրոնում։ Արքան բարձրաձայն լաց եղավ նրա գերեզմանի վրա։ Աբենների համար լաց էր լինում նաև ամբողջ ժողովուրդը։

³³Արքան, Աբեններին ողբալով, ասում էր. «Մի՞թե Աբենները պիտի մեռներ այնպես, ինչպես անմիտն է մեռնում։

³⁴Քո ձեռքերը կապված չէին, քո ոտքերը շղթայված չէին։ Քեզ չբերեցին, ինչպես Նաբաղին էին բերել, այլ ընկար, ինչպես մեկն է ընկնում անիրավ մարդկանց առջև»։ Ամբողջ ժողովուրդը հավաքվեց նրան ողբալու։

³⁵Քանի դեռ ցերեկ էր, ամբողջ ժողովուրդը եկավ Դավթի մոտ, որ նա ճաշի, սակայն Դավիթը երդվելով ասաց. «Աստված ինձ այսպես և այսպես ու ավելին անի, եթե արեգակը մայր մտնելուց առաջ հաց կամ որևէ բան ուտեմ»։

³⁶Ամբողջ ժողովուրդն իմացավ այդ, նրան հաճելի թվաց այն ամբողջ բարությունը, որ արքան գործել էր ժողովրդի համար։

³⁷Եվ ողջ Իսրայելն այդ օրն իմացավ, որ արքայի հրամանով չի եղել Ների որդի Աբենների սպանությունը։

³⁸Արքան ասաց իր ծառաներին. «Չգիտե՞ք, որ այսօր Իսրայելի մի մեծ առաջնորդ ընկավ,

³⁹որ այսօր ինձ արյունակից էր և արքայի կողմից էր նշանակված։ Իսկ այս մարդիկ՝ Շարուհիի որդիները, ինձնից ավելի դաժան են։ Տերը չարին թող նրա չարության համեմատ հատուցի»։