2 Samuel 17— NEA

¹Աքիտոփելն ասաց Աբեսաղոմին. «Թող տասներկու հազար մարդ ընտրեմ, այս գիշեր գնամ ու հետապնդեմ Դավթին և գիշերով նրա դեմ ելնեմ։

²Նա հոգնած է ու ձեռքերը թուլացած։ Նրան խուճապի կմատնեմ, նրա հետ եղած զորքը կփախչի, ու կսպանեմ միայն արքային։

³Ամբողջ զորքը քեզ մոտ կբերեմ, ինչպես հարսն է իր ամուսնու մոտ գալիս, և միայն մեկ մարդու կյանքին վերջ կտամ, իսկ ամբողջ զորքը խաղաղության մեջ կլինի»։

⁴Այս խոսքը ճշմարիտ թվաց Աբեսաղոմին և Իսրայելի բոլոր ծերերին։

⁵Աբեսաղոմն ասաց. «Կանչե՛ք արաքացի Քուսիին, և լսենք, թե նա ի՛նչ կասի»։

⁶Քուսին եկավ Աբեսաղոմի մոտ, և Աբեսաղոմը նրան հաղորդեց այն խոսքերը, որ ասել էր Աքիտոփելը։ Նա ավելացրեց. «Հետևե՞նք նրա ասածին, ապա թե ոչ, դու ի՛նքդ խորհուրդ տուր»։

⁷Քուսին ասաց Աբեսաղոմին. «Աքիտոփելի այս անգամ տված խորհուրդը լավ չէ»։

⁸Քուսին ավելացրեց. «Դու ինքդ ճանաչում ես հորդ և նրա մարդկանց, որ նրանք շատ զորեղ են և դառնացած սրտով, որովհետև նրանք նման են դաշտում ձագերը կորցրած ու զայրացած արջի։ Քո հայրը պատերազմի մարդ է և զորքին հանգիստ չի տա։

⁹Նա հիմա թաքնված է բլուրներից մեկում կամ այլ տեղում, և եթե հարձակվենք նրա վրա, առաջինն ինքը կգրոհի, և այն ժամանակ լսողները կասեն՝ “Կոտորվել է Աբեսաղոմին հետևող ժողովուրդը”։

¹⁰Նա հզոր մարդ է, և նույնիսկ նա, ով առյուծի սիրտ ունի, նրա առաջ կթուլանա, որովհետև ամբողջ Իսրայելը գիտի, թե ուժեղ է քո հայրը, և նրա հետ եղողներն էլ ուժեղ են։

¹¹Ուստի ես քեզ այսպիսի խորհուրդ կտամ. հավաքի՛ր ողջ Իսրայելին՝ Դանից մինչև Բերսաբեե, ծովեզրի ավազի չափ, և դու անձամբ առաջնորդի՛ր նրանց։

¹²Այն ժամանակ նրա վրա կհասնենք այն տեղերից մեկում, որտեղ նրան կգտնենք. կշրջապատենք նրան, ինչպես ցողն է իջնում երկրի վրա, և նրա մարդկանցից ոչ ոքի կենդանի չենք թողնի։

¹³Իսկ եթե նա քաղաք մտնի, այն ժամանակ ամբողջ Իսրայելը, այդ քաղաքը պարաններ տանելով, նրա մարդկանց քարշ կտա մինչև հեղեղատը, այնպես որ այնտեղ մի քար էլ չի մնա»։

¹⁴Աբեսաղոմն ու Իսրայելի բոլոր այրերն ասացին. «Արաքացի Քուսիի խորհուրդն ավելի լավ է, քան Աքիտոփելի խորհուրդը»։ Տերը վճիռ էր տվել, որ Աքիտոփելի լավ խորհուրդը չկատարվի, որպեսզի Տերն Աբեսաղոմի գլխին թափի բոլոր չարիքները։

¹⁵Արաքացի Քուսին ասաց Սադովկ ու Աբիաթար քահանաներին. «Աքիտոփելն այսպես և այսպես խորհուրդ տվեց Աբեսաղոմին ու Իսրայելի ծերերին, իսկ ես այսպիսի խորհուրդ տվեցի։

¹⁶Արդ, շուտափույթ կերպով մա՛րդ ուղարկեք ու իմա՛ց տվեք Դավթին՝ ասելով. “Այս գիշեր անապատի հովտում մի՛ մնա, այլ անցիր գնա՛. չլինի թե արքան և ամբողջ ժողովուրդը կորստյան մատնվեն”»։

¹⁷Հովնաթանն ու Աքիմաասը Ռովգելի աղբյուրների մոտ էին, և մի աղախին գնաց ու նրանց պատմեց, որ գնան ու հայտնեն Դավիթ արքային, որովհետև իրենք չէին կարող քաղաք մտնել ու երևալ այնտեղ։

¹⁸Սակայն մի պատանի տեսավ նրանց ու հայտնեց Աբեսաղոմին։ Նրանք երկուսով գնացին Բավուրիմ ու մտան մի մարդու տուն, որտեղ գուբ կար, և այնտեղ իջան։

¹⁹Կինը խուփն առավ ու փակեց գուբը, դրա վրա թուզ փռեց իբր չորացնելու համար, ու ոչինչ չիմացվեց։

²⁰Աբեսաղոմի ծառաները եկան այդ կնոջ մոտ՝ նրա տուն, և հարցրին. «Աքիմաասն ու Հովնաթանը որտե՞ղ են»։ Կինը նրանց պատասխանեց. «Գետից այն կողմ անցան»։ Նրանք փնտրեցին նրանց և չգտնելով՝ վերադարձան Երուսաղեմ։

²¹Նրանց գնալուց հետո գբից դուրս եկան և գնացին Դավիթ արքայի մոտ ու պատմեցին՝ ասելով. «Ելե՛ք ու անցե՛ք գետը, քանի որ Աքիտոփելն այսպես ու այսպես է խորհուրդ տվել ձեր մասին»։

²²Դավիթն ու նրա հետ եղող ամբողջ ժողովուրդն առավոտյան՝ նախքան լուսանալը, ելան ու անցան Հորդանան գետը։ Ոչ ոք չմնաց, որ անցած չլիներ Հորդանան գետը։

²³Աքիտոփելը, երբ տեսավ, որ իր խորհուրդն ի դերև ելավ, համետեց իր էշը, ելավ գնաց քաղաք՝ իր տունը, և իր տանը կարգադրություններ անելուց հետո կախվեց։ Նա մեռավ և թաղվեց իր հոր գերեզմանում։

²⁴Դավիթը հասավ Մաանայիմ, իսկ Աբեսաղոմն ինքը և նրա հետ ամբողջ Իսրայելն անցան Հորդանան գետը։

²⁵Աբեսաղոմը Հովաբի փոխարեն իր զորքի հրամանատար կարգեց Ամեսայիին։ Ամեսային որդին էր հեզրայելացի մի մարդու, որի անունն էր Հոթոր։ Նա ամուսնացել էր Հովաբի մայր, Շարուհիի քույր և Հեսսեի դուստր Աբիգեայի հետ։

²⁶Աբեսաղոմը և ամբողջ Իսրայելը բանակատեղի դրեցին Գաղաադի երկրում։

²⁷Երբ Դավիթը Մաանայիմ հասավ, Նաասի որդի Վեսբին՝ Ամովնի որդիներից՝ Ռաբաթից, Ամիելի որդի Մաքիրը՝ Լադաբարից և գաղաադացի Բերզելին՝ Ռոգելիմից,

²⁸բերեցին տասն անկողիններ, ծածկոցներ, տասը կաթսաներ, բրուտի անոթներ, ցորեն, գարի, ալյուր, փոխինդ, ոլոռ, ոսպ,

²⁹մեղր, կարագ, ոչխարներ ու կաթնակեր հորթեր և մատուցեցին Դավթին ու նրա հետ եղած զորքին, որ ուտեն, քանի որ զորքն անապատում լինելով՝ քաղցած էր ու ծարավ։