2 Samuel 16— NEA

¹Դավիթը հազիվ էր հեռացել Հռովսից, երբ Մեմփիբոսթեի ծառա Սիբան նրան ընդառաջ եկավ բեռնավորված երկու էշերով։ Դրանց վրա կային երկու հարյուր նկանակ, հարյուր ողկույզ չամիչ, հարյուր շարոց արմավ և մի սափոր գինի։

²Արքան Սիբային ասաց. «Այդ ի՞նչ է»։ Սիբան ասաց. «Էշերն արքայի համար են, որ նստի, հացն ու արմավը՝ ծառաների համար, որ ուտեն, իսկ գինին՝ այստեղ՝ անապատում մնացած մարդկանց համար, որ խմեն»։

³Արքան հարցրեց. «Քո տիրոջ որդին որտե՞ղ է»։ Սիբան արքային պատասխանեց. «Նա մնացել է Երուսաղեմում, քանի որ ասել է. “Իսրայելի տունն այսօր ինձ կվերադարձնի իմ հոր թագավորությունը”»։

⁴Արքան Սիբային ասաց. «Թող քո՛նը լինի ամեն ինչ, որ Մեմփիբոսթեին է պատկանում»։ Սիբան, գլուխը խոնարհելով, ասաց. «Շնորհ գտա քո առաջ, տե՛ր իմ արքա»։

⁵Դավիթ արքան եկավ մինչև Բավուրիմ, և ահա այնտեղից Սավուղի տան ազգականներից մի մարդ մեջտեղ ելավ։ Դա Գերայի որդի Սեմեին էր։ Նա դուրս եկավ՝ անիծելով

⁶և քարեր շպրտելով Դավթի ու ամենքի վրա, ովքեր Դավթի հետ էին։ Ամբողջ ժողովուրդն ու բոլոր քաջարիները կանգնած էին արքայի աջ ու ձախ կողմում։

⁷Սեմեին, նրան անիծելով, այսպես էր ասում. «Դո՛ւրս եկ, դո՛ւրս եկ, արյունարբո՛ւ և անօրե՛ն մարդ։

⁸Տերը Սավուղի տան թափած ամբողջ արյունը քո դեմ դարձրեց, քանի որ նրա փոխարեն դու թագավորեցիր։ Տերը քո թագավորությունը հանձնեց քո որդի Աբեսաղոմի ձեռքը։ Նա քեզ է վերադարձնում քո չարիքը, քանի որ դու արյունարբու ես»։

⁹Շարուհիի որդի Աբեսսան Դավթին ասաց. «Ինչո՞ւ է մի սատկած շուն այսպես անիծում իմ տեր արքային։ Թող գնամ ու կտրեմ նրա գլուխը»։

¹⁰Արքան ասաց. «Դուք ինձ հետ ի՞նչ գործ ունեք, Շարուհիի՛ որդիներ։ Թողե՛ք նա այդպես անիծի, քանզի Տերն է ասել նրան, որ անիծի Դավթին։ Ո՞վ կարող է նրան ասել՝ “Ինչո՞ւ ես այդպես վարվում”»։

¹¹Դավիթն Աբեսսային ու իր բոլոր ծառաներին ասաց. «Եթե ինձնից սերված իմ որդին իմ մահն է ուզում, որչա՜փ առավել կուզի Հեմինի որդին։ Թո՛ւյլ տվեք նրան, որ անիծի, քանզի Տերն է այդ ասել նրան։

¹²Տերը, տեսնելով իմ տառապանքները, թերևս ինձ բարիք հատուցի այսօրվա նրա անեծքի փոխարեն»։

¹³Դավիթը և իր հետ եղած մարդիկ գնացին իրենց ճանապարհով, իսկ Սեմեին գնում էր լեռան կողքով՝ նրան մոտիկ, գնում էր ու անիծում, նրա կողմը քարեր նետում, նրա վրա հող շաղ տալիս։

¹⁴Արքան ու նրան ընկերակցող ամբողջ տանջված զորքը եկան ու հանգստացան այնտեղ։

¹⁵Աբեսաղոմը և ողջ Իսրայելը մտան Երուսաղեմ։ Նրանց հետ էր նաև Աքիտոփելը։

¹⁶Երբ Դավթի բարեկամ արաքացի Քուսին եկավ Աբեսաղոմի մոտ, Քուսին Աբեսաղոմին ասաց. «Կեցցե՜ արքան»։

¹⁷Աբեսաղոմը Քուսիին ասաց. «Ա՞յդ է բարեկամիդ նկատմամբ ունեցած քո սերը, ինչո՞ւ չես գնացել քո բարեկամի հետ»։

¹⁸Քուսին ասաց Աբեսաղոմին. «Այդպես չէ. այլ ում որ ընտրի Տերը, այս ժողովուրդն ու Իսրայելի բոլոր այրերը, կգնամ նրա հետ, նրանը կլինեմ ու նրա հետ կմնամ։

¹⁹Բացի այդ, ես ո՞ւմ պիտի ծառայեմ, եթե ոչ նրա որդուն։ Ինչպես որ ծառայել եմ քո հորը, այդպես էլ կծառայեմ քեզ»։

²⁰Աբեսաղոմն Աքիտոփելին ասաց. «Խորհո՛ւրդ տվեք, թե ի՞նչ պետք է անենք»։

²¹Աքիտոփելն Աբեսաղոմին ասաց. «Մտի՛ր քո հոր հարճերի ծոցը, որոնց նա թողել էր իր տունը պահպանելու համար, և ամբողջ Իսրայելը թող իմանա, որ խայտառակել ես հորդ, և բոլոր քեզ հետ եղողները կքաջալերվեն»։

²²Աբեսաղոմի համար վրան խփեցին տանիքի վրա, և ողջ Իսրայելի առաջ Աբեսաղոմը մտավ իր հոր հարճերի ծոցը։

²³Այն ժամանակ Աքիտոփելի խորհուրդները, որ նա տալիս էր այդ օրերին, համարվում էին Աստծուց տրված։ Այդպիսին էր Աքիտոփելի ամեն մի խորհուրդը ինչպես Դավթի, այնպես էլ Աբեսաղոմի համար։