1 Samuel 20— NEA

¹Դավիթը Ռամայի Նավաթ բնակավայրից փախավ եկավ Հովնաթանի մոտ ու նրան ասաց. «Ի՞նչ եմ արել, ո՞րն է հանցանքս, ի՞նչ մեղք եմ գործել քո հոր դեմ, որ մտադրվել է ինձ սպանել»։

²Հովնաթանը նրան ասաց. «Բնավ, դու չպիտի մեռնես։ Հայրս ոչ մի մեծ կամ փոքր գործ չի բռնում առանց ինձ հայտնելու, և ինչպե՞ս կարող է հայրս այդ բանն ինձնից թաքցնել։ Այդպիսի բան չկա»։

³Դավիթը Հովնաթանին պատասխան տվեց՝ ասելով. «Քո հայրը լավ գիտի, որ ես շնորհ եմ գտել քո աչքում, և դրա համար էլ կմտածի, որ Հովնաթանն այդ մասին թող չիմանա, թե չէ չի կամենա։ Բայց վկա է Տերը, և վկա ես դու, որ, ինչպես ասացի, ինձ մի քայլ է բաժանում հորդ նյութած մահից»։

⁴Հովնաթանն ասաց Դավթին. «Դու ինչ որ կամենաս, ես կանեմ քեզ համար»։

⁵Դավիթն ասաց Հովնաթանին. «Ահա վաղը նորալուսին է, ես արքայի հետ չեմ նստի հաց ուտելու, սակայն ինձ թո՛ղ, որ մինչև երրորդ օրվա երեկոն դաշտում թաքնվեմ։

⁶Եթե հայրդ իմ մասին հարցնի, կասես. “Դավիթն իր քաղաքը՝ Բեթղեհեմ գնալու արտոնություն խնդրեց ինձանից, քանի որ այնտեղ ամբողջ ազգատոհմի զոհաբերության օրն է”։

⁷Եթե ասի՝ “Լավ է”, ապա քո ծառայի համար խաղաղություն է, իսկ եթե խիստ պատասխան տա, իմացի՛ր, որ նա չար գործ է նյութել։

⁸Դու ողորմի՛ր քո ծառային, քանի որ ինձ հետ Տիրոջն ուխտ ես դրել, և եթե քո ծառան որևէ հանցանք ունի, դու ինքդ սպանի՛ր ինձ. ինչո՞ւ անպայման ինձ հանձնես քո հոր ձեռքը»։

⁹Հովնաթանն ասաց. «Քա՛վ լիցի, եթե ես իմանամ, որ հայրս քո դեմ չարիք է նյութել, քո քաղաքում իսկ քեզ կհայտնեմ»։

¹⁰Դավիթն ասաց Հովնաթանին. «Ո՞վ պետք է ինձ հայտնի, թե քո հայրը խստությամբ է պատասխանել»։

¹¹Հովնաթանը Դավթին ասաց. «Գնա՛ ու սպասի՛ր դաշտում»։ Եվ երկուսով դաշտ գնացին։

¹²Հովնաթանը Դավթին ասաց. «Տերը՝ Իսրայելի Աստվածը, գիտի, որ երբ իմ հորը երեք անգամ քննելով տեսնեմ, թե նա արդյոք բարի՞ է Դավթի նկատմամբ, թե՞ չար, դաշտ՝ քեզ մոտ, մարդ կուղարկեմ։

¹³Տերը Հովնաթանին այսպես և սրանից ավելին թող անի, եթե չբացահայտեմ հորս չարությունը քո հանդեպ և քեզ չհայտնեմ։ Այդ դեպքում քեզ կարձակեմ, որ գնաս խաղաղությամբ, և Տերը քեզ հետ լինի, ինչպես իմ հոր հետ էր։

¹⁴Եվ քանի դեռ ես կենդանի եմ, դու ինձ գթասրտությո՛ւն ցույց տուր. եթե մեռնեմ,

¹⁵քո գթասրտությունը իմ տնից չկտրես հավիտյան։ Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ Տերը Դավթի թշնամիներին երկրի երեսից ջնջի,

¹⁶Հովնաթանի անունը համարում պետք է ունենա Դավթի տանը, եթե նույնիսկ Տերը Դավթի թշնամիներից վրեժ առնի»։

¹⁷Հովնաթանը Դավթին կրկին երդվեցրեց իր սիրով, քանի որ նրան իր անձի պես էր սիրում։

¹⁸Հովնաթանը նրան ասաց. «Վաղը նորալուսին է։ Քեզ պիտի փնտրեն։ Քո տեղը դատարկ տեսնելով՝ քո մասին պիտի հարցնեն։

¹⁹Երեք օր կմնաս, ապա կգաս այն վայրը, որտեղ թաքնվել էիր գործի օրը։ Կնստես Երգաբ կոչվող քարի մոտ։

²⁰Ես երեք նետ կարձակեմ, իբր նպատակակետի վրա,

²¹ու կուղարկեմ պատանյակին՝ ասելով. “Գնա՛, նետերը գտի՛ր”։ Եթե ասեմ պատանյակին՝ “Քեզանից այս կողմ է նետը, այս կողմո՛ւմ փնտրիր”, կգաս. նշանակում է խաղաղություն է քեզ համար, և ոչ մի վտանգ չկա, վկա է Տերը։

²²Իսկ եթե ասեմ պատանյակին՝ “Քեզանից այն կողմ է նետը”, գնա՛, քանի որ Տերն է քեզ արձակել։

²³Իմ ու քո ասածների համար Տերը վկա է իմ ու քո միջև հավիտյան»։

²⁴Դավիթը թաքնվեց դաշտում։ Նորալուսին եղավ, և արքան սենյակ մտավ՝ հաց ուտելու։

²⁵Արքան, ըստ սովորության, նստեց պատի մոտ դրված աթոռին։ Հովնաթանը նստեց դիմացը։ Աբենները նստել էր Սավուղի մոտ, իսկ Դավթի տեղը դատարկ էր։

²⁶Այդ օրը Սավուղը ոչինչ չասաց, որովհետև մտածեց, թե նրան մի բան է պատահել, երևի մաքուր չէ կամ չի մաքրվել։

²⁷Հետևյալ օրը՝ նորալուսնի երկրորդ օրն էլ Դավթի տեղը դատարկ էր։ Սավուղն ասաց իր որդի Հովնաթանին. «Հեսսեի որդին ինչո՞ւ երեկ և այսօր սեղան նստելու չեկավ»։

²⁸Հովնաթանը Սավուղին պատասխանեց և ասաց. «Նա ինձնից արտոնություն խնդրեց ու գնաց իր քաղաքը՝ Բեթղեհեմ։

²⁹Նա ասաց. “Արձակի՛ր ինձ, քանի որ այդ քաղաքում մեր ազգատոհմը զոհ է մատուցելու։ Եղբայրներս ինձ կանչել են, և եթե հիմա քո աչքին շնորհ եմ գտել, գնամ տեսնեմ իմ եղբայրներին”։ Այս պատճառով նա արքայի սեղանին չի եկել»։

³⁰Սավուղը բարկացավ Հովնաթանի վրա և ասաց նրան. «Պոռնկորդի՛, մատնի՛չ, մի՞թե չգիտեմ, որ դու դաշնակից ես Հեսսեի որդուն։ Դա ամոթ ու խայտառակություն է քեզ և քո մոր մերկության համար։

³¹Ինչքան ժամանակ որ Հեսսեի որդին կենդանի է, քո թագավորությունը հաստատուն չի լինի։ Հիմա մա՛րդ ուղարկիր ու պատանի Դավթին բերե՛լ տուր, քանի որ նա մահապարտ է»։

³²Հովնաթանը պատասխան տվեց իր հայր Սավուղին՝ ասելով. «Ինչո՞ւ պետք է մեռնի, ի՞նչ է արել նա»։

³³Եվ Սավուղը Հովնաթանի վրա բարձրացրեց գեղարդը, որ նրան սպանի։ Հովնաթանը, իմանալով, որ հայրը Դավթին սպանելու չար որոշում է կայացրել,

³⁴խիստ զայրանալով, սեղանից վեր կացավ և նորալուսնի երկրորդ օրը հաց չկերավ։ Նա տխրեց Դավթի համար, քանի որ հայրը Դավթին անարգել էր։

³⁵Առավոտյան Հովնաթանը դաշտ գնաց, ինչպես որ պայմանավորվել էին ինքն ու Դավիթը։ Նրա հետ մի փոքրիկ պատանի կար։

³⁶Նա ասաց պատանյակին. «Վազիր գտի՛ր այն նետերը, որ ես պիտի արձակեմ»։ Նա նետեր արձակեց, և պատանին վազեց, որ դրանք բերի։

³⁷Երբ պատանյակը գնաց մինչև այն տեղը, ուր Հովնաթանը նետեր էր արձակել,

³⁸Հովնաթանը կանչեց պատանյակի հետևից՝ ասելով. «Նետը քեզնից այն կողմ է»։ Ապա Հովնաթանը պատանյակի հետևից կանչեց. «Շտա՛պ արի, մի՛ կանգնիր»։ Հովնաթանի պատանին նետերը հավաքեց ու բերեց իր տիրոջը։

³⁹Պատանյակը ոչինչ չգիտեր, և միայն Հովնաթանն ու Դավիթը գիտեին այդ բանը։

⁴⁰Հովնաթանն իր զենքերը տվեց պատանյակին՝ ասելով նրան. «Գնա մտի՛ր քաղաք»։

⁴¹Տղան գնաց, իսկ Դավիթը Երգաբ կոչվող քարից դուրս եկավ, երեսի վրա ընկավ գետնին և նրան երեք անգամ երկրպագություն արեց։ Նրանք իրար համբուրեցին, և ամեն մեկն իր ընկերոջ համար երկար ժամանակ լաց եղավ։

⁴²Հովնաթանը Դավթին ասաց. «Գնա՛ խաղաղությամբ, ինչպես որ մենք Տիրոջ անվամբ երդվեցինք՝ ասելով, որ Տերը հավիտյան վկա լինի իմ ու քո միջև և իմ զավակի ու քո զավակի միջև»։