1Դավիթն իր համար տներ կառուցեց Դավթի քաղաքում, իսկ Աստծու տապանակի համար տեղ պատրաստեց և դրա համար վրան կանգնեցրեց։
2Այն ժամանակ Դավիթն ասաց. «Ոչ ոք իրավունք չունի վերցնելու Աստծու տապանակը, բացի ղևտացիներից, որովհետև նրանց է Տերն ընտրել իր տապանակը կրելու և նրա առաջ հավիտյան ծառայելու համար»։
3Ապա Դավիթը բոլոր իսրայելացիներին հավաքեց Երուսաղեմում, որ Տիրոջ տապանակը բերեն նրա համար պատրաստված տեղը։
4Դավիթը հավաքեց Ահարոնի որդիներին ու ղևտացիներին.
5Կահաթի որդիներից՝ Ուրիել իշխանին և նրա եղբայրներին՝ հարյուր քսան հոգի,
6Մերարիի որդիներից՝ Սայիաս իշխանին և նրա եղբայրներին՝ երկու հարյուր հիսուն հոգի,
7Գերսոնի որդիներից՝ Հովել իշխանին և նրա եղբայրներին՝ հարյուր երեսուն հոգի,
8Ելիսափանի որդիներից՝ Սամայիաս իշխանին և նրա եղբայրներին՝ երկու հարյուր հոգի,
9Քեբրոնի որդիներից՝ Ելիել իշխանին և նրա եղբայրներին՝ ութսուն հոգի,
10Օզիելի որդիներից՝ Ամինադաբ իշխանին և նրա եղբայրներին՝ հարյուր տասներկու հոգի։
11Դավիթը կանչեց Սադովկ ու Աբիաթար քահանաներին և ղևտացիներին՝ Ուրիելին, Ասայիային, Հովելին, Սամայիային, Ելիելին, Ամինադաբին,
12և ասաց նրանց. «Դուք ղևտացիների տոհմերի իշխաններն եք, մաքրվե՛ք դուք ու ձեր եղբայրները և Աստծու տապանակը բերե՛ք այն տեղը, որ նրա համար պատրաստել եմ։
13Չէ՞ որ առաջին անգամ Աստված մեզ մահացու հարված հասցրեց այն պատճառով, որ դուք այնտեղ չէիք։ Հիրավի, մենք տապանակի հետ չէինք վարվել, ինչպես կարգն է»։
14Քահանաներն ու ղևտացիները մաքրվեցին, որ բերեն Իսրայելի Աստծու տապանակը։
15Ղևտացիների որդիները վերցրին Աստծու տապանակը՝ բռնակները դնելով իրենց ուսերին, ինչպես Մովսեսն էր գրավոր պատվիրել ըստ Աստծու խոսքի։
16Դավիթն ասաց ղևտացիների իշխաններին. «Կարգե՛ք ձեր եղբայրներից՝ սաղմոսներ երգելու նվագարաններով, քնարներով, սրինգներով ու ծնծղաներով, որ ուրախության ձայներ առաքեն դեպի վեր»։
17Եվ ղևտացիները նշանակեցին Հովելի որդի Նամանին, նրա եղբայրներից Բարաքիայի որդի Ասափին ու Մերարիի որդիներից՝ նրա եղբայրներից Կիսի որդի Եթանին։
18Ապա իբրև երկրորդ կարգի ծառայություն՝ դռնապաններ կարգեցին իրենց եղբայրներ Զաքարիային, Հովելին, Սեմիրամովթին, Եելին, Անանիային, Եղիաբին, Բանեային, Մասեային, Մատաթիային, Եղիփաղային, Մակենիային, Աբեդդոմին, Հեելին և Ոզիասին։
19Ամովն, Ասափ և Եթան սաղմոսերգուները առավել լսելի էին դարձնում ձայնը պղնձե տավիղներով։
20Զաքարիան, Օզիելը, Սամիրամովթը, Ելիելը, Անանիան, Եղիաբը, Մասեան և Նաթայիան նվագում էին քնարով՝ ըստ Աղեմովթի [ Բարձր տոնայնությամբ ]։
21Մատաթիան, Եղիփաղատը, Մակենիան, Աբեդդոմը, Հեելը և Ոզիասը սրինգ էին նվագում ըստ Սենեթիասի [ Ցածր տոնայնությամբ ]։
22Ղևտացիների իշխան Քոնենիան երգեցողությունն էր ղեկավարում, քանզի քաջահմուտ էր։
23Բարաքիան ու Եղկանան տապանակի առջևից էին գնում՝ պահպանելով այն։
24Սովբենիա, Հովսափատ, Նաթանիել, Ամովն, Զաքարիա, Բանաիա և Եղիեզեր քահանաները, Աստծու տապանակի առջևից գնալով, շեփորներ էին հնչեցնում, իսկ Աբեդդոմը և Հեիան Աստծու տապանակի պահապաններն էին հետևից։
25Դավիթը, Իսրայելի ծերերն ու հազարապետները գնացին, որ Տիրոջ Ուխտի տապանակը ուրախությամբ հանեն Աբեդդարի տնից։
26Երբ Աստված ուժ տվեց իշխաններին, որ կրում էին Տիրոջ Ուխտի տապանակը, յոթ զվարակ և յոթ խոյ զոհաբերեցին։
27Դավիթը բեհեզե պատմուճան էր հագել, ինչպես նաև բոլոր ղևտացիները, որ տանում էին Տիրոջ Ուխտի տապանակը, ու սաղմոսերգուները և Քոնենիան, որ սաղմոսերգուների երգեցողությունն էր ղեկավարում։ Դավիթը բեհեզե պատմուճան էր հագել։
28Ամբողջ Իսրայելը Տիրոջ Ուխտի տապանակը տարավ տոնական աղաղակներով, շեփորով ու ծնծղաներով, քնարներ ու տավիղներ նվագելով։
29Երբ Աստծու տապանակը հասավ Դավթի քաղաքը, Սավուղի դուստր Մեղքողը պատուհանից դուրս նայեց ու տեսնելով, որ Դավիթ արքան երգում է ու պարում, իր հոգում արհամարհեց նրան։