1Յետոյերկինքիմէջ տեսայմեծեւզարմանալի ուրիշ նշան մը։ Եօթը հրեշտակներ տեսայ, որոնք ունէին վերջին եօթը պատուհասները, որոնցմով պիտի աւարտէր Աստուծոյ բարկութիւնը։
2Տեսայ կրակով խառն ապակիէ ծովու նմանութեամբ տարածութիւն մը։ Անոնք որոնք յաղթեցին գազանին եւ անոր արձանին, անոր՝ որուն անունին գումարը թիւով գրուած էր, կեցած էին ապակեղէն ծովուն վրայ՝ Աստուծոյ տուած քնարները բռնած։
3Անոնք Աստուծոյ ծառային՝ Մովսէսի երգը կ՚երգէին, ինչպէս նաեւ կ՚երգէին Գառնուկին երգը, ըսելով.– «Ամենակա՛լ Տէր Աստուած, մե՜ծ են գործերդ եւ սքանչելի. ո՜վ թագաւոր բոլոր ազգերու, արդար եւ ճշմարիտ են քու ճամբաներդ։
4Ո՞վ պիտի չվախնայ քեզմէ, Տէ՛ր, եւ չփառաւորէ քու սուրբ անունդ. քանի դո՛ւն միայն սուրբ ես։ Բոլոր ազգերը պիտի գան եւ երկրպագեն քեզի, որովհետեւ յայտնուեցան արդար գործերդ»։
5Ասկէ ետք տեսայ որ բացուեցաւ երկինքի տաճարը, ուր կր գտնուի վկայութեան խորանը։
6Եօթը հրեշտակները, որոնք եօթը պատուհասները ունէին, տաճարէն դուրս ելան՝ մաքուր ու փայլուն կտաւէ շապիկ հագած եւ իրենց կուրծքերուն ոսկեղէն գօտիներ կապած։
7Չորս կենդանիներէն մէկը եօթը հրեշտակներուն եօթը ոսկեայ անօթներ տուաւ, որոնք լեցուն են յաւիտեանս յաւիտենից կենդանի եղող Աստուծոյ բարկութեամբ։
8Տաճարը լեցուեցաւ Աստուծոյ փառքին եւ զօրութեան ծուխով, եւ ո՛չ ոք կրնար տաճար մտնել՝ եօթը հրեշտակներուն բերած եօթը պատուհասները չաւարտած։