1Եւ ապա մեծ նշան մը երեւցաւ երկինքի մէջ։ Տեսնուեցաւ կին մը, որ արեւը հագած էր, լուսինը առած իր ոտքերուն տակ, եւ գլխուն ունէր տասներկու աստղերով պսակ մը։
2Անիկա յղի էր եւ երկունքի ճիչեր կ՚արձակէր ու ծնանելու մօտ ըլլալուն՝ սաստիկ ցաւեր կը քաշէր։
3Ուրիշ նշան մըն ալ երեւցաւ երկինքի մէջ։ Տեսնուեցաւ հրեղէն մեծ վիշապ մը, որ եօթը գլուխ եւ տասը եղջիւր ունէր եւ թագ մը՝ իւրաքանչիւր գլխուն վրայ։
4Իր պոչով կը քաշէր կը տանէր երկինքի աստղերուն մէկ երրորդ մասը, որ նետեց երկրի վրայ։ Անիկա ծնանելու մօտ եղող կնոջ դիմաց կանգնեցաւ, որպէսզի երբ կինը զաւակը ծնի՝ կլլէ զայն։
5Կինը արու զաւակ մը ծնաւ, որ սահմանուած էր հովուելու բոլոր ազգերը՝ երկաթէ մականով։ Բայց կնոջ զաւակը յափշտակուելով տարուեցաւ Աստուծոյ եւ անոր գահին մօտ։
6Կինը անապատ փախաւ, ուր իրեն համար տեղ պատրաստուած էր Աստուծոյ կողմէ, որպէսզի հոն կերակրուի հազար երկու հարիւր վաթսուն օրեր։
7Եւ պատերազմ տեղի ունեցաւ երկինքի մէջ։ Միքայէլ եւ իր հրեշտակները կռուեցան վիշապին դէմ, որ իր կարգին իր հրեշտակներով կը պատերազմէր։
8Բայց վիշապը եւ իր հրեշտակները պարտուեցան։ Այլեւս իրենց համար տեղ չմնաց երկինքի մէջ։
9Մեծ վիշապը, այն առաջին օձը, որ Բանսարկու եւ Սատանայ կը կոչուի եւ որ ամբողջ աշխարհը մոլորեցուց, երկիր ձգուեցաւ։ Անոր հրեշտակներն ալ միասին վար ձգուեցան։
10Եւ երկինքի մէջ ուժեղ ձայն մը լսեցի, որ կ՚ըսէր. «Հիմա հասաւ մեր Աստուծոյն փրկութիւնը, զօրութիւնը եւ արքայութիւնը. հասաւ իր Օծեալին իշխանութիւնը. որովհետեւ ինկաւ մեր եղբայրներուն չարախօսը, ան՝ որ գիշեր–ցերեկ Աստուծոյ դիմաց չարախօսութիւն կ՚ընէր անոնց դէմ։
11Մեր եղբայրները անոր վրայ յաղթանակ տարին Գառնուկին արիւնով եւ իրենց տուած վկայու–թեամբ, որովհետեւ անտեսեցին իրենց կեանքը եւ յանձն առին մահը։
12Այս պատճառով՝ ուրախացէ՛ք, ո՜վ երկինք, եւ դուք բոլորդ՝ որ հոն կը բնակիք։ Վա՜յ ձեզի, երկի՛ր ու ծով, որովհետեւ Բանսարկուն ձեր մէջ ինկաւ. անիկա զայրոյթով լեցուած է՝ գիտնալով որ կարճ ժամանակ մը ունի։
13Երբ վիշապը տեսաւ թէ ինք երկիր ձգուեցաւ, սկսաւ հետապնդել այն կինը որ արու զաւակ մը ծնաւ։
14Կնոջ տրուեցան մեծ արծիւի մը երկու թեւերը, որպէսզի թռչի անապատին մէջ իր տեղը, ուր պիտի կերակրուէր որոշ ժամանակ մը, երեքուկէս տարի, օձին ներկայութենէն հեռու։
15Ապա օձը իր բերանէն հեղեղի պէս ջուր թափեց կնոջ ետեւէն, որպէսզի հոսանքը առնէ տանի զայն։
16Բայց երկինքը օգնեց կնոջ. երկիրը բացաւ իր բերանը եւ կլլեց այն ջուրը, որ վիշապը թափած էր իր բերանէն։
17Վիշապը զայրացաւ կնոջ դէմեւգնացպատերազմելու անոր միւս զաւակներուն դէմ, որոնք Աստուծոյ պատուիրանին կը հնազանդէին եւ Յիսուսի համար իրենց վկայութիւնը կու տային։
18Եւ վիշապը կանգնեցաւ ծովու աւազին վրայ։