Isaiah 16— PCB

¹آوارگان موآب از شهر سالع كه در صحراست، برای پادشاه يهودا بره‌ای بعنوان خراج می‌فرستند.

²آنان مانند پرندگان بی‌آشيانه، در كنارۀ رود اردن آواره شده‌اند.

³از مردم يهودا كمک می‌خواهند و با التماس می‌گويند: «ما را زير سايۀ خود پناه دهيد. از ما حمايت كنيد. نگذاريد بدست دشمن بيفتيم.

⁴اجازه دهيد ما آوارگان در ميان شما بمانيم. ما را از نظر دشمنانمان پنهان كنيد!» (سرانجام ظالم نابود خواهد شد و ستمكار و تاراج كننده از بين خواهد رفت.

⁵آنگاه كسی از نسل داود بر تخت پادشاهی خواهد نشست و با عدل و انصاف بر مردم حكومت خواهد كرد. حكومت او بر رحمت و راستی استوار خواهد بود.)

⁶مردم يهودا می‌گويند: «ما دربارۀ موآبی‌ها شنيده‌ايم. می‌دانيم چقدر متكبرند و به خود فخر می‌كنند، اما فخر آنها بی‌اساس است.»

⁷مردم موآب برای سرزمين خود گريه می‌كنند؛ نان كشمشی قيرحارست را به ياد می‌آورند و آه می‌كشند.

⁸مزرعه‌های حشبون و تاكستانهای سبمه از بين رفته‌اند؛ درختان انگور را فرماندهان سپاه دشمن بريده‌اند. زمانی شاخه‌های اين درختان انگور تا به شهر يعزيز می‌رسيد و از بيابان گذشته، تا دريای مرده امتداد می‌يافت.

⁹برای يعزيز و باغهای انگور سبمه گريه می‌كنم و ماتم می‌گيرم. اشكم چون سيل برای حشبون و العاله جاری می‌شود، زيرا ميوه‌ها و محصولش تلف شده است.

¹⁰شادی و خوشحالی برداشت محصول از بين رفته است؛ در باغهای انگور، ديگر نغمه‌های شاد بگوش نمی‌رسد؛ ديگر كسی انگور را در چرخشتها، زير پا نمی‌فشرد؛ صدای شادمانی خاموش شده است.

¹¹دل من مانند بربط برای موآب می‌نالد و برای قيرحارس آه می‌كشد.

¹²اهالی موآب بی‌جهت بسوی بتخانه‌های خود بالا می‌روند تا دعا كنند؛ آنها بی‌جهت خود را خسته می‌كنند، زيرا دعايشان مستجاب نخواهد شد.

¹³اين بود پيغامی كه خداوند از قبل دربارۀ موآب فرموده بود.

¹⁴اما اينک خداوند می‌فرمايد: «درست پس از سه سال، شكوه و جلال موآب از بين خواهد رفت و از جماعت زياد آن عدۀ كمی باقی خواهند ماند و آنها نيز قوت خود را از دست خواهند داد.»