1برای سالار سرایندگان. غزل داوود. در مایۀ ’سوسن شهادت‘. برای تعلیم. آنگاه که داوود با اَرام نَهَرَین و اَرام صوبه جنگید و هنگامی که یوآب بازگشته دوازده هزار تن از اَدومیان را در وادی نَمک کُشت. خدایا، تو ما را طرد کرده و بر ما رخنه کردهای؛ خشمگین بودی؛ اما اکنون ما را برگردان!
2زمین را لرزانده و از میان شکافتهای؛ شکستگیهایش را ترمیم کن، زیرا به جنبش درآمده است!
3قوم خویش را به سختیها دچار گردانیدی؛ بادۀ گیجکننده به ما نوشانیدی.
4اما برای ترسندگانت، پرچمی افراشتی تا از تیررَسِ کمان بِدان بگریزند. سِلاه
5به دست راست خویش نجات ده، و اجابتم فرما، تا محبوبان تو رهایی یابند.
6خدا در قدوسیت خود سخن گفته است: «شِکیم را شادمانه قسمت میکنم و دشت سُکّوت را اندازه میگیرم.
7جِلعاد از آن من است و مَنَسی از آن من؛ اِفرایِم، کلاهخود من است، یهودا عصای سلطنتم.
8موآب ظرف دستشویی من است، بر اَدوم پایپوش خود را میافکنم، و بر فلسطین بانگ پیروزی برمیآورم.»
9کیست که مرا به شهر حصاردار درآوَرَد؟ کیست که مرا به اَدوم رهنمون شود؟
10مگر نه تو خدایا، که طردمان کردهای، و دیگر با سپاهیان ما بیرون نمیآیی؟
11در برابر دشمن، یاریمان فرما، زیرا یاری انسان عبث است.
12با خدا پیروز خواهیم شد، اوست که خصمان ما را پایمال خواهد کرد.