1برای سالار سرایندگان: در مایۀ ’نابود مکن‘. غزل داوود. آنگاه که شائول مردانی فرستاد تا خانۀ داوود را کشیک بکشند و او را بکُشند. ای خدایم، مرا از دشمنانم برهان، و از آنان که بر ضد من برمیخیزند، محافظتم فرما!
2مرا از بدکاران رهایی بخش، و از مردمان خونریز نجاتم دِه!
3بنگر که چگونه در کمین جانم نشستهاند! زورمندان بر ضد من گرد آمدهاند؛ بیآنکه نافرمانی و گناهی از من سر زده باشد، خداوندا.
4بیآنکه تقصیری کرده باشم، میشتابند و خود را آماده میکنند! پس بیدار شو و به دیدارم بیا و ببین!
5تو یهوه، خدای لشکرها، خدای اسرائیلی. بیدار شو و همۀ قومها را مجازات فرما! بر خائنان شریر شفقت مفرما! سِلاه
6شبانگاهان بازمیگردند، و چون سگان پارس میکنند، و گِرد شهر پرسه میزنند!
7بنگر که چگونه عربده میکشند و بر لبهایشان شمشیرهاست، زیرا میگویند: «کیست که بشنود؟»
8اما تو، خداوندا، بر ایشان میخندی، تو همۀ قومها را ریشخند میکنی!
9ای قوّت من، برای تو انتظار خواهم کشید؛ زیرا تو، خدایا، قلعۀ بلند منی!
10خدا که مرا محبت میکند، پیش روی من خواهد رفت و مرا قادر خواهد ساخت تا پیروزمندانه بر دشمنانم بنگرم.
11اما، ای خداوندگار، که سپرِ ما هستی، ایشان را مکُش، مبادا قوم من فراموش کنند! ایشان را در قوّت خویش بلرزان، و به زیر افکن!
12به سبب گناهان دهانشان و سخنان لبانشان، در غرور خویش گرفتار آیند! به سبب نفرینها و دروغهایی که میگویند،
13ایشان را در خشم نابود ساز! نابودشان کن تا دیگر نباشند! آنگاه تا به کرانهای زمین خواهند دانست که خدا بر یعقوب فرمان میراند. سِلاه
14شبانگاهان بازمیگردند، چون سگان پارس میکنند، و گِرد شهر پرسه میزنند!
15در پی طعام میگردند، و اگر سیر نشوند زوزه میکشند!
16اما من در وصف قدرت تو میسرایم؛ صبحگاهان در وصف محبت تو شادمانه میسرایم؛ زیرا تو قلعۀ بلند منی، و پناهگاه من در روز تنگی.
17ای قوّت من، در وصف تو میسرایم؛ خدایا، تو دژ بلند منی، خدایی که محبتم میکند!