1Καὶ ἐπέστρεψεν ὁ ἄγγελος ὁ λαλῶν μετ᾿ ἐμοῦ καὶ μὲ ἐξήγειρεν ὡς ἄνθρωπον ἐξεγειρόμενον ἀπὸ τοῦ ὕπνου αὑτοῦ,
2καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Τί βλέπεις σύ; Καὶ εἶπα, Ἐθεώρησα καὶ ἰδού, λυχνία ὅλη χρυσή καὶ δοχεῖον ἐπὶ τῆς κορυφῆς αὐτῆς, καὶ οἱ ἑπτὰ λύχνοι αὐτῆς ἐπ᾿ αὐτῆς καὶ ἑπτὰ σωλήνες εἰς τοὺς λύχνους τοὺς ἐπὶ τῆς κορυφῆς αὐτῆς,
3καὶ δύο ἐλαῖαι ἐπάνωθεν αὐτῆς, μία ἐκ δεξιῶν τοῦ δοχείου καὶ μία ἐξ ἀριστερῶν αὐτῆς.
4Καὶ ἀπεκρίθην καὶ εἶπα πρὸς τὸν ἄγγελον τὸν λαλοῦντα μετ᾿ ἐμοῦ, λέγων, Τί εἶναι ταῦτα, κύριέ μου;
5Καὶ ἀπεκρίθη ὁ ἄγγελος ὁ λαλῶν μετ᾿ ἐμοῦ καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, Δὲν γνωρίζεις τί εἶναι ταῦτα; Καὶ εἶπα, Οὐχί, κύριέ μου.
6Καὶ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ, λέγων, Οὗτος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Ζοροβάβελ, λέγων, Οὐχὶ διὰ δυνάμεως οὐδὲ διὰ ἰσχύος ἀλλὰ διὰ τοῦ Πνεύματός μου, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων.
7Τίς εἶσαι σύ, τὸ ὄρος τὸ μέγα, ἔμπροσθεν τοῦ Ζοροβάβελ; πεδιάς· καὶ θέλει ἐκφέρει τὸν ἀκρογωνιαῖον λίθον ἐν ἀλαλαγμῷ, Χάρις, χάρις εἰς αὐτόν!
8Καὶ ἔγεινε λόγος Κυρίου πρὸς ἐμέ, λέγων,
9Αἱ χεῖρες τοῦ Ζοροβάβελ ἔθεσαν τὸ θεμέλιον τοῦ οἴκου τούτου καὶ αἱ χεῖρες αὐτοῦ θέλουσι τελειώσει αὐτόν· καὶ θέλεις γνωρίσει ὅτι ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων μὲ ἀπέστειλε πρὸς ἐσᾶς.
10Διότι τίς κατεφρόνησε τὴν ἡμέραν τῶν μικρῶν πραγμάτων; θέλουσι βεβαίως χαρῆ καὶ θέλουσιν ἰδεῖ τὸν κασσιτέρινον λίθον ἐν τῇ χειρὶ τοῦ Ζοροβάβελ οἱ ἑπτὰ ἐκεῖνοι ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου, οἱ περιτρέχοντες διὰ πάσης τῆς γῆς.
11Τότε ἀπεκρίθην καὶ εἶπα πρὸς αὐτόν, Τί εἶναι αἱ δύο αὗται ἐλαῖαι ἐπὶ τὰ δεξιὰ τῆς λυχνίας καὶ ἐπὶ τὰ ἀριστερὰ αὐτῆς;
12Καὶ ἀπεκρίθην ἐκ δευτέρου καὶ εἶπα πρὸς αὐτόν, Τί εἶναι οἱ δύο κλάδοι τῶν ἐλαιῶν, οἵτινες διὰ τῶν δύο χρυσῶν σωλήνων ἐκκενόνουσιν ἐξ ἑαυτῶν τὸ ἔλαιον εἰς τὴν χρυσήν λυχνίαν;
13Καὶ εἶπε πρὸς ἐμὲ λέγων, Δὲν γνωρίζεις τί εἶναι ταῦτα; Καὶ εἶπα, Οὐχί, κύριέ μου.
14Τότε εἶπεν, Οὗτοι εἶναι οἱ δύο κεχρισμένοι, οἱ παριστάμενοι πλησίον τοῦ Κυρίου πάσης τῆς γῆς.