Psalms 78— NLV

¹O my volk, luister na my lering. Gee ag op wat ek sê,

²want ek wil julle onderrig met ’n psalm. Ek wil julle lesse leer uit die verlede.

³Wat ons gehoor het en wat ons weet, wat ons voorgeslagte ons vertel het,

⁴verswyg ons nie vir ons kinders nie, maar vertel vir die volgende geslag van die roemryke dade van die Here, van sy krag en van sy wonderdade.

⁵Hy het voorskrifte aan Jakob gegee, en sy gebooie aan Israel. Hy het ons voorouers beveel om dit aan hulle kinders te leer

⁶sodat die volgende geslag dit kan ken, en selfs die ongebore kinders weer húlle kinders kan leer.

⁷So sal hulle op God kan hoop, die werke van God nie vergeet nie, maar sy bevele gehoorsaam

⁸en nie soos hulle voorouers wees nie. Hulle is ’n ongehoorsame, opstandige geslag, wie se hart nie getrou was nie, wie se gees ontrou was aan God.

⁹Die Efraimiete was goed bewapen, met boogskutters in hulle leër. Maar op die dag van die geveg het hulle omgedraai.

¹⁰God se verbond het hulle nie gehou nie, en hulle het geweier om volgens sy voorskrifte te lewe.

¹¹Hulle het sy dade vergeet, die wonders wat Hy hulle gewys het,

¹²en die wonders wat God gedoen het voor die oë van hulle voorouers in Egipte en in die vlaktes van Soan.

¹³Die see het Hy oopgekloof en hulle laat deurtrek. Hy het die water soos mure laat staan.

¹⁴Bedags het Hy hulle met ’n wolk gelei, en snags met ’n lig van vuur.

¹⁵In die woestyn het Hy rotse gekloof, hulle laat drink asof uit diepwaters.

¹⁶Hy het waterstrome uit die rots laat vloei, die water soos riviere laat stroom.

¹⁷Tog het hulle voortgegaan om teen Hom te sondig, en in die woestyn in opstand gekom teen Hom, die Allerhoogste.

¹⁸Met opset het hulle God beproef, en kos geëis na eie smaak.

¹⁹Hulle het God uitgedaag en gesê: “Kan God kos gee in die woestyn?

²⁰Toe Hy ’n rots geslaan het, het daar water uitgekom en strome het gevloei, maar kan Hy ook brood verskaf en vleis gee vir sy volk?”

²¹Toe die Here dit hoor, was Hy baie kwaad. ’n Vuur het teen Jakob ontbrand; sy toorn het teen Israel ontvlam,

²²want hulle het God nie geglo nie, en nie op sy verlossing vertrou nie.

²³Hy het die wolke daarbo beveel, die hemele se deure oopgemaak,

²⁴Hy het manna op hulle laat reën om te eet, uit die hemel brood vir hulle gegee.

²⁵Kos van engele het hulle geëet, kos in oorvloed het God gegee.

²⁶Hy het die oostewind uit die hemel losgelaat, en deur sy groot krag die suidewind laat waai.

²⁷Hy het vleis oor hulle soos sand laat reën, voëls soos die sand van die seestrand.

²⁸Hy het dit in hulle kamp laat val, oral rondom hulle tente.

²⁹Hulle het meer as genoeg geëet. Hy het gegee wat hulle gevra het.

³⁰Maar hulle honger was nog nie gestil nie. Met die kos nog in hulle mond,

³¹het die toorn van God hulle getref. Hy het die sterkste manne neergevel, en die room van Israel neergeslaan.

³²Tog het hulle aanhou sondig, en geweier om in sy wonders te glo.

³³Daarom het Hy hulle dae in nietigheid tot ’n einde laat kom, en hulle jare in onheil.

³⁴Wanneer God sommige van hulle laat omkom, het hulle weer na sy wil gevra. Dan het hulle berou getoon en ywerig na God toe teruggekom.

³⁵Hulle het onthou God is hulle rots, en die Allerhoogste hulle verlosser.

³⁶Maar met die mond het hulle Hom bedrieg; en met die tong vir Hom gelieg.

³⁷Hulle hart was ontrou aan Hom, sy verbond het hulle nie gehou nie.

³⁸Tog was Hy genadig en het hulle sondes vergewe en nie hulle almal vernietig nie. Dikwels het Hy sy toorn teruggehou en sy woede nie losgelaat nie.

³⁹Want Hy het daaraan gedink dat hulle sterflinge is, ’n asempie wat spoedig verdwyn en nooit weer terugkom nie.

⁴⁰Hoe dikwels het hulle in die woestyn teen Hom in opstand gekom, en het hulle in die woesteny sy hart bedroef!

⁴¹Weer en weer het hulle God getart en die Heilige van Israel gepynig.

⁴²Hulle het vergeet van sy mag, van die dag toe Hy hulle verlos het van die vyand,

⁴³toe Hy sy tekens in Egipte getoon het, en sy wonders in die veld by Soan.

⁴⁴Hy het hulle riviere in bloed verander sodat niemand uit hulle strome kon drink nie.

⁴⁵Hy het muggies gestuur om hulle te byt, en paddas om hulle te verwoes.

⁴⁶Hy het hulle oeste aan sprinkane gegee; hulle hele opbrengs is opgevreet.

⁴⁷Hy het hulle wingerde met hael verwoes en hulle wildevyebome met ryp verniel.

⁴⁸Hy het die vee aan hael oorgegee, hulle skape aan weerligstrale.

⁴⁹Hy het sy toorn teen hulle losgelaat: woede, gramskap en ellende was vir U hulle boodskappers van onheil.

⁵⁰Dit was ’n weg vir sy toorn: Hy het hulle lewens nie gespaar nie, maar hulle oorgegee aan die pes.

⁵¹Al die eersgeborenes in Egipte het Hy getref, al die oudste seuns in die wonings van Gam.

⁵²Maar sy eie volk het Hy soos skape uitgelei, en soos ’n kudde skape hulle deur die woestyn gelei.

⁵³Hy het hulle veilig gelei sodat hulle nie bang was nie, maar hulle vyande is deur die see oorweldig.

⁵⁴Hy het hulle gebring na ’n gebied wat Hy afgesonder het, na die bergland wat Hy deur sy mag verower het.

⁵⁵Hy het nasies voor hulle uit verdryf, die land as erfdeel aan hulle gegee, en die stamme van Israel in hulle woonplekke gevestig.

⁵⁶Hulle het egter die Allerhoogste beproef, teen Hom in opstand gekom, en sy gebooie nie gehoorsaam nie.

⁵⁷Hulle was afvallig en ontrou net soos hulle voorouers. Hulle was net so onbetroubaar soos ’n onbruikbare boog.

⁵⁸Hulle het God ook kwaad gemaak met afgodsdiens op die hoogtes. Met hulle afgodsbeelde het hulle Hom uitgetart.

⁵⁹Toe God dit hoor, was Hy kwaad. Hy het Israel heeltemal verwerp.

⁶⁰Hy het die tabernakel in Silo verlaat. Dit was sy tentwoning onder mense.

⁶¹Hy het sy magtige ark prysgegee, sy glorie in die hande van vyande.

⁶²Hy het sy volk uitgelewer aan die swaard, want vir sy besondere eiendom was Hy kwaad.

⁶³Hulle jong manne is deur vuur verteer, vir hulle jong meisies is geen huwelikslied gesing nie.

⁶⁴Hulle priesters het deur die swaard geval en hulle weduwees kon nie rou nie.

⁶⁵Toe het die Here ontwaak soos iemand uit sy slaap, soos ’n sterk man ontwaak uit die bedwelming van wyn.

⁶⁶Hy het sy vyande teruggedryf en vir altyd aan skande oorgegee.

⁶⁷Hy het Josef se nageslag verwerp; die stam van Efraim het Hy nie gekies nie.

⁶⁸Maar die stam van Juda het Hy gekies, vir Sionsberg, wat Hy liefhet.

⁶⁹Hy het sy heiligdom baie hoog gebou, stewig vir altyd soos die aarde self.

⁷⁰Hy het sy dienskneg Dawid gekies, hom van die skaapkrale af gaan haal.

⁷¹Van agter die lammerooie het Hy hom weggevat om sy volk Jakob te versorg, sy eie volk, Israel.

⁷²Hy het hulle met ’n opregte hart versorg en hulle met bekwame hande gelei.