1Vir die •musiekleier. Op “Narsing van getuienis”. 'n Miktaam. Van Dawid. Om te onderrig.
2Toe hy geveg het teen Aram-Naharajim en Aram-Soba, en Joab teruggekeer en twaalfduisend Edomiete in die Soutvallei verslaan het.
3O God, U het ons verstoot, ons uitmekaar geslaan. U was toornig. Herstel ons!
4U het die land geskud, dit oopgekloof. Maak sy breuke heel, want dit wankel.
5U het u volk moeilike tye laat beleef; U het ons wyn laat drink wat ons laat steier.
6U het aan hulle wat vir U ontsag het, 'n banier gegee waaronder hulle byeen kan kom, weg van die boogskutters.
7Sodat u geliefdes gered kan word – verlos tog met u regterhand en antwoord ons!
8God self het in sy heiligdom verklaar: “Ek wil jubel, Ek wil Sigem verdeel, die vallei van Sukkot gaan Ek afmeet.
9Aan My behoort Gilead, aan My Manasse; Efraim is 'n beskutting vir my kop, Juda is my heerserstaf.
10Moab is my waskom, op Edom gooi Ek my sandaal; oor My moet jy juig, Filistea.”
11Wie sal my bring na 'n versterkte stad? Wie sal my lei tot by Edom?
12Is dit nie U, o God, wat ons verstoot het nie? U, o God, trek nie meer saam met ons leërs uit nie.
13Kom ons te hulp teen teenstanders – die hulp van mense is nutteloos.
14Met God tree ons dapper op – Hý sal ons teenstanders vertrap.