Job 39— AFR20

¹“Kan jy vir 'n leeuwyfie prooi jag, die honger van jong leeus bevredig

²wanneer hulle in lêplekke hurk, onder 'n blaredak gereed sit vir die hinderlaag?

³Wie voorsien aan die kraai sy kos wanneer sy kuikens aanhoudend na God roep, ronddwaal sonder kos?

⁴“Ken jy die tyd wanneer klipbokke lam? Het jy dit al aanskou wanneer rooitakbokooie lammers voortbring?

⁵Tel jy die maande wat hulle dragtig is; ken jy die tyd wanneer hulle lam?

⁶Hulle hurk en bring hulle lammers voort; hulle laat hulle ongebore nageslag vry.

⁷Hulle lammers word sterk, groei op in die oop veld, gaan weg en kom nie weer na hulle terug nie.

⁸“ Wie het die wildedonkie vry laat rondloop? Die stroppe van die wilde-esel, wie het dit losgemaak,

⁹die een vir wie Ek die Araba as sy tuiste bestem het, en brak grond as sy verblyfplekke?

¹⁰Hy lag vir die rumoer van die stad; die geskreeu van 'n drywer hoor hy nie.

¹¹Hy verken die berge vir weiding; hy soek alles wat groen is.

¹²“Sal die buffel instem om vir jou te werk, of sal hy by jou voerkrip oornag?

¹³Kan jy 'n buffel bind aan 'n ploegvoor met sy leiriem, of sal hy die leegtes wat agter jou lê, eg?

¹⁴Kan jy hom vertrou, terwyl sy krag so groot is, of aan hom jou swaar verdiende oes oorlaat?

¹⁵Vertrou jy hom dat hy sal terugkom met jou graan, en dit op jou dorsvloer sal bymekaarmaak?

¹⁶“ Die vlerke van 'n volstruiswyfie klap uitgelate. Is die penvere van haar vlerke dié van 'n ooievaar of kleinvalk?

¹⁷Want sy los haar eiers op die grond, en in die stof hou sy dit warm.

¹⁸Sy vergeet dat 'n voet dit kan stukkend trap, dat 'n wilde dier dit kan breek.

¹⁹Sy behandel haar kuikens sleg, asof hulle nie haar eie is nie; oor haar vergeefse moeite, is sy nie ontsteld nie.

²⁰Want God het haar van wysheid laat vergeet, haar nie met insig bedeel nie.

²¹Maar sodra sy opspring, lag sy vir die perd en sy ruiter.

²²“Gee jy vir die perd krag, klee jy sy nek met maanhare?

²³Laat jy hom tril soos treksprinkane? Sy trotse geproes is 'n verskrikking.

²⁴Hy kap die grond met geweld en is opgewonde oor sy krag. Hy gaan uit, die stryd tegemoet.

²⁵Hy lag vir vrees en raak nie verskrik nie; hy draai nie om vir die swaard nie.

²⁶Langs hom ratel die pylkoker, die lem van 'n vegspies en 'n kromswaard.

²⁷Onstuimig jaag hy met 'n gedruis 'n stuk aarde af; hy staan nie stil wanneer die •ramshoring opklink nie.

²⁸Met elke skal van die ramshoring sê hy, ‘Aha!’ en van ver af ruik hy die geveg – die gebulder van bevelvoerders en die krygsgeskreeu.

²⁹“ Is dit aan jou insig te danke dat die kleinvalk sweef, sy vlerke in die suidewind oopsprei?

³⁰Of is dit op jou bevel dat die arend so hoog opstyg, en sy nes so hoog bou?

³¹'n Rots bewoon hy, en hy bring die nag daar deur – op 'n rotspunt en 'n bergvesting.

³²Van daar is hy op die uitkyk vir kos, in die verte tuur sy oë.

³³Sy kuikens slurp bloed op, waar gesneuweldes is, daar is hy.”

³⁴Die Here het Job geantwoord en gesê:

³⁵“ Wil die een wat vermaan, met die Almagtige 'n regstryd voer? Laat hy wat God wil teregwys, hierop antwoord.”

³⁶Job het die Here geantwoord; hy het gesê:

³⁷“ Kyk, ek is te onbelangrik – wat sou ek U antwoord? My hand lê ek op my mond.

³⁸Een keer het ek gepraat, maar ek sal nie weer reageer nie – ook 'n tweede keer, maar ek sal nie weer nie.”