Job 24— AFR20

¹“Waarom word vaste tye nie opsy gesit deur die Almagtige nie, en waarom sien dié wat Hom ken, nooit sy dae nie?

²Mense verskuif grense, hulle buit troppe vee en laat dit wei.

³Hulle jaag die donkie van vaderlose kinders weg, en neem die bees van 'n weduwee as pand.

⁴Hulle druk behoeftiges van die pad af; saam skuil magteloses van die land.

⁵Kyk, soos wildedonkies in die woestyn trek hulle uit vir hulle daaglikse werk – op soek na iets te ete. Die Araba voorsien kos vir hulle en hulle kinders.

⁶In die veld maak hulle voer bymekaar; in die wingerde van goddeloses maak hulle die naoes bymekaar.

⁷Halfkaal bring hulle die nag deur, sonder 'n bokleed, met geen bedekking teen die koue nie.

⁸Hulle is deurnat van die reën in die berge, en staan styf teen 'n rots aangedruk, sonder skuilplek.

⁹'n Vaderlose kind word van die bors weggeskeur; wat aan die magtelose is, word as pand geneem.

¹⁰Halfkaal loop hulle rond, sonder bokleed; honger, dra hulle gerwe.

¹¹Tussen goddeloses se terrasmure pars hulle olywe; hulle trap parskuipe, terwyl hulle dors ly.

¹²In die stad kreun sterwendes, die kele van gewondes roep om hulp; maar God slaan nie ag op die ongerymdheid nie.

¹³“ Daar is dié wat in opstand is teen die Lig; hulle erken nie sy weë nie, hulle is nie tuis op sy paaie nie.

¹⁴Teen ligdag staan die moordenaar op; hy maak magteloses en behoeftiges dood, en snags is hy soos 'n dief.

¹⁵Die egbreker hou die skemer in die oog en sê, ‘Geen oog sal my sien nie’; en dan plaas hy 'n bedekking oor sy gesig.

¹⁶Hulle breek in die donker by huise in. Bedags sluit hulle hulleself toe, hulle ken die lig nie.

¹⁷Ja, vir hulle almal saam is stikdonkerte soos die môrelig; hulle is immers vertroud met die verskrikkinge van 'n stikdonker nag.

¹⁸“ Mag hulle vinnig wegdryf op die water! Mag hulle erfdeel in die land in 'n vervloeking gebruik word; mag hulle nie in die rigting van die wingerde gaan nie.

¹⁹Droë grond en hitte raap sneeuwater weg, net soos die •doderyk hulle wat gesondig het.

²⁰Mag die moederskoot hulle vergeet; mag die maaiers hulle soet vind; mag hulle nie meer onthou word nie. Mag die onreg soos 'n stuk hout gebreek word –

²¹hulle wat 'n onvrugbare sonder kinders kaal stroop, aan 'n weduwee niks goeds doen nie.

²²God sal die magtiges wegsleep deur sy krag. Al staan hulle op, is hulle lewens nie seker nie.

²³Hy gee aan hulle veiligheid, en daarop steun hulle; maar sy oë hou hulle paaie dop.

²⁴Vir 'n kort rukkie verhef hulle hulleself, maar dan is hulle nie meer daar nie. Hulle sink neer soos alle dinge, en word bymekaargemaak; soos die hoogste koringaar word hulle afgesny.

²⁵As dit nie so is nie, wie sal my tot leuenaar maak, en my woorde as niksseggend afmaak?”