1Tumawag ako nang malakas sa Dios. Tumawag ako sa kanya upang akoʼy kanyang mapakinggan.
2Sa panahon ng kahirapan, nananalangin ako sa Panginoon. Pagsapit ng gabi nananalangin akong nakataas ang aking mga kamay, at hindi ako napapagod, ngunit wala pa rin akong kaaliwan.
3Kapag naaalala ko ang Dios, napapadaing ako at para bang nawawalan na ng pag-asa.
4Hindi niya ako pinatutulog, hindi ko na alam ang aking sasabihin, dahil balisang-balisa ako.
5Naaalala ko ang mga araw at taong lumipas.
6Naaalala ko ang mga panahong umaawit ako sa gabi. Nagbubulay-bulay ako at tinatanong ang aking sarili:
7“Habang buhay na ba akong itatakwil ng Panginoon? Hindi na ba siya malulugod sa akin?
8Nawala na ba talaga ang pag-ibig niya para sa akin? Ang kanyang pangako ba ay hindi na niya tutuparin?
9Nakalimutan na ba niyang maging maawain? Dahil ba sa kanyang galit kaya nawala na ang kanyang habag?”
10At sinabi ko, “Ang pinakamasakit para sa akin ay ang malamang hindi na tumutulong ang Kataas-taasang Dios.”
11Panginoon, aalalahanin ko ang inyong mga gawa. Gugunitain ko ang mga himalang ginawa nʼyo noon.
12Iisipin ko at pagbubulay-bulayan ang lahat ng inyong mga dakilang gawa.
13O Dios, ibang-iba ang inyong mga pamamaraan. Wala nang ibang Dios na kasindakila ninyo.
14Kayo ang Dios na gumagawa ng mga himala. Ipinapakita nʼyo sa mga tao ang inyong kapangyarihan.
15Sa pamamagitan ng inyong kapangyarihan iniligtas nʼyo ang inyong mga mamamayan na mula sa lahi nina Jacob at Jose.
16Ang mga tubig, O Dios ay naging parang mga taong natakot at nanginig nang makita kayo.
17Mula sa mga ulap ay bumuhos ang ulan, kumulog sa langit at kumidlat kung saan-saan.
18Narinig ang kulog mula sa napakalakas na hangin; ang mga kidlat ay nagbigay-liwanag sa mundo, at nayanig ang buong daigdig.
19Tinawid nʼyo ang karagatang may malalaking alon, ngunit kahit mga bakas ng paa nʼyo ay hindi nakita.
20Sa pamamagitan nina Moises at Aaron, pinatnubayan nʼyo ang inyong mga mamamayan na parang mga tupa.