1Pagkatapos, sinabi ni Job,
2“Hanggang ngayoʼy labis pa rin ang hinaing ko. Pinahihirapan pa rin ako ng Dios sa kabila ng labis kong pagdaing.
3Kung alam ko lang kung saan ko siya hahanapin; kung makakapunta lang sana ako sa kinaroroonan niya,
4sasabihin ko sa kanya ang aking kaso at ilalahad ang aking katuwiran.
5Gusto kong malaman kung ano ang isasagot niya sa akin at gusto ko ring maintindihan ang sasabihin niya.
6Makikipagtalo kaya siya sa akin gamit ang kapangyarihan niya? Hindi! Hindi niya iyon gagawin, kundi pakikinggan niya ako.
7Ang taong matuwid na tulad ko ay maaaring mangatuwiran sa harap ng Dios na aking hukom, at palalayain niya ako nang lubusan.
10Ngunit alam niya ang ginagawa ko. Pagkatapos na masubukan niya ako, makikita niyang malinis ako tulad ng lantay na ginto.
11Sinunod ko ang kanyang mga pamamaraan; hindi ko ito sinuway.
12Sinusunod ko ang kanyang mga utos, at iniingatan ko ito sa aking puso. Pinahahalagahan ko ang mga salita niya ng higit pa sa pang-araw-araw na pagkain ko.
13“Pero malaya ang Dios na gawin ang nais niyang gawin; walang sinumang makahahadlang sa kanya.
14Kaya gagawin niya ang binabalak niyang gawin sa akin, at marami pa siyang planong gagawin sa akin.
15Kaya natatakot ako sa kanya. At kapag iniisip ko ito, lalo akong natatakot.
16Pinanghihina ako at tinatakot ng Makapangyarihang Dios.
17Pero hindi ako tumigil sa pagdaing kahit na para akong nababalutan ng kadiliman.