1Ang alak ay manunuya, ang matapang na alak ay manggugulo; at sinomang napaliligaw sa kaniya ay hindi pantas.
2Ang kakilabutan ng hari ay parang ungal ng leon: ang namumungkahi sa kaniya sa galit ay nagkakasala laban sa kaniyang sariling buhay.
3Karangalan sa tao ang magingat sa pakikipagkaalit: ngunit bawat mangmang ay magiging palaaway.
4Ang tamad ay hindi magaararo dahil sa tagginaw; kayat siyay magpapalimos sa pagaani, at wala anoman.
5Payo sa puso ng tao ay parang malalim na tubig; ngunit iibigin ng taong naguunawa.
6Maraming tao ay magtatanyag bawat isa ng kaniyang sariling kagandahang-loob: ngunit sinong makakasumpong sa taong tapat?
7Ang ganap na tao na lumalakad sa kaniyang pagtatapat, mapapalad ang kaniyang mga anak na susunod sa kaniya.
8Ang hari na nauupo sa luklukan ng kahatulan pinananabog ng kaniyang mga mata ang lahat na kasamaan.
9Sinong makapagsasabi, nilinis ko ang aking puso, akoy dalisay sa aking kasalanan?
10Mga ibat ibang panimbang, at mga ibat ibang takalan, kapuwa mga karumaldumal sa Panginoon.
11Ang bata man ay nagpapakilala sa kaniyang mga gawa, kung ang kaniyang gawa ay magiging malinis, at kung magiging matuwid.
12Ang nakikinig na tainga, at ang nakakakitang mata, kapuwa ginawa ng Panginoon.
13Huwag mong ibigin ang pagtulog, baka ka madukha; idilat mo ang iyong mga mata, at mabubusog ka ng tinapay.
14Walang halaga, walang halaga, sabi ng mamimili: ngunit pagka nakalayo siya, naghahambog nga.
15May ginto, at saganang mga rubi: ngunit ang mga labi ng kaalaman ay mahalagang hiyas.
16Kunin mo ang kaniyang suot na nananagot sa di kilala; at tanggapan mo ng sanla ang nananagot sa mga di kilala.
17Tinapay ng kasinungalingan ay matamis sa tao: ngunit pagkatapos ay mabubusog ang kaniyang bibig ng batong lapok.
18Bawat panukala ay natatatag sa pamamagitan ng payo: at sa pamamagitan ng pantas na pamamatnubay ay makikipagdigma ka.
19Ang yumayaong mapaghatid-dumapit ay naghahayag ng mga lihim: kayat huwag kang makisalamuha sa kaniya na nagbubukang maluwang ng kaniyang mga labi.
20Siyang sumusumpa sa kaniyang ama o sa kaniyang ina, ang kaniyang ilawan ay papatayin sa salimuot na kadiliman.
21Ang mana ay matatamong madali sa pasimula; ngunit ang wakas niyaoy hindi pagpapalain.
22Huwag mong sabihin, akoy gaganti ng kasamaan: maghintay ka sa Panginoon, at kaniyang ililigtas ka.
23Mga ibat ibang panimbang ay karumaldumal sa Panginoon; at ang sinungaling na timbangan ay hindi mabuti.
24Ang mga lakad ng tao ay sa Panginoon; paano ngang mauunawa ng tao ang kaniyang lakad?
25Silo nga sa tao ang magsabi ng walang pakundangan, banal nga, at magsiyasat pagkatapos ng mga panata.
26Ang pantas na hari ay nagpapapanabog ng masama. At dinadala sa kanila ang gulong na panggiik.
27Ang diwa ng tao ay ilawan ng Panginoon, na sumisiyasat ng mga pinakaloob na bahagi ng tiyan.
28Kagandahang-loob at katotohanan ay nagpapalagi sa hari: at ang kaniyang luklukan ay inaalalayan ng kagandahang-loob.
29Ang kaluwalhatian ng mga binata ay ang kanilang kalakasan: at ang kagandahan ng matanda ay ang ulong may uban.
30Ang mga latay na sumasakit ay lumilinis ng kasamaan: at ang mga hampas ay dinaramdam sa mga pinakaloob na bahagi ng tiyan.