1Ah, të të kisha si vëllanë tim që gjinjtë e nënës sime thithi! Do të të gjeja përjashta e do të të puthja, njeri pa më përçmuar.
2Do të të prija në shtëpinë e nënës sime, e ti do të më mësoje, por unë verë erëmirë do të të koja e lëngun e shegës sime.
3Me dorën e majtë kokën ai ma mban e me të djathtën më përqafon.
4Ju përbehem, o bijat e Jerusalemit, mos e zgjoni, mos e ngucni dashurinë, deri kur t'ia ketë ënda.
5Kush është ajo që ngjitet shkretëtirës mbështetur tek i shtrenjti i vet? Nën mollë të zgjova ty, atje ku të lindi nëna, atje ku lehona ty të pati lindur.
6Vërmë si vulë në zemër, si vulë në krahun tënd, se e fortë si vdekja është dashuria, e egër si skëterra smira, zjarrmia e saj zjarrmi përflakëse, flakë përvëluese.
7Ujërat e mëdha dashurinë s'mund ta shuajnë, as lumenjtë nuk mund ta përmbytin. Kush për dashuri jep shtëpi e katandi, fiton veçse qesëndi.
8Një motër të vogël kemi, që gjinjtë s'i kanë dalë. Ç'do të bëjmë me motrën tonë, kur për të të flitet?
9Po të ishte mur, bedena argjendi do t'i bënim, flegra cedra do t'i vinim, po të ishte derë.
10Mur jam unë e gjinjtë e mi si kulla. Para syve të tij paqe unë kam gjetur.
11Një vresht pati Solomoni në Baalhamon, e rojtarëve vreshtin ua dha. Secili për frytet e saj do të sillte një mijë monedha argjendi.
12Vreshti im, që më përket mua, shtrihet para meje. Ja, një mijë monedha për ty Solomon e dyqind për rojat e fryteve të tij.
13O ti, që banon në kopshte, e shokët e mi zërin ta dëgjojnë, edhe unë ta dëgjofsha!
14Shpejto, i shtrenjti im, porsi kaprolli a zogu i drenushës, në bjeshkët erëmira.