1Kënga e këngëve, që është e Solomonit.
2Ah, sikur të më puthë ai! Sikur të më puthë me gojën e vet! Se dashuria jote është më e mirë se vera,
3erëmirë është vaji yt i këndshëm, e emri yt, si vaj i zbrazur, prandaj edhe vashëzat të duan.
4Rrëmbemë e le të rendim! Të më shtjerë mbreti në kthinat e veta, që të ngazëllejmë e të gëzojmë falë teje, të kremtojmë me dashurinë tënde më shumë se me verë. Me të drejtë me ty dashurohen.
5Zeshkane jam, por e pëlqyeshme, o bijat e Jerusalemit, porsi tendat e Kedarit, porsi pëlhurat e Solomonit.
6Mos shihni se jam e zeshkët, se dielli mua më zuri. U zemëruan me mua bijtë e nënës sime e rojtare vreshtash mua më bënë, por vreshtin tim s'e ruajta.
7Tregomë, o ti, që dua me gjithë shpirt, nga e kullot ti grigjën tënde, ku mrizon kur bie zhegu? Pse të sillem si endacake unë pas tufave të shokëve të tu?
8Nëse ti s'e di, o e bukura ndër gra, ec gjurmëve të grigjës e ndanë staneve të barinjve edhat e tu kulloti.
9Si pelë në koçinë e faraonit, ashtu më ngjan ti, o mikja ime.
10Joshëse mes vathësh janë faqet e tua e gusha jote me rruaza mbështjellë.
11Do të bëjmë për ty stoli prej ari me rruzuj të argjendtë.
12Për sa kohë rri shtruar mbreti, livanda ime amësim shpërndan.
13Tufëz mirre i shtrenjti im për mua, mes gjinjve të mi pushuar.
14Me boçën e selvisë në vreshtat e En Gedit, ngjan i shtrenjti im për mua.
15Ah, sa e bukur je, ti mikja ime, sa e bukur je! Si pëllumba janë sytë e tu.
16Ah, sa i bukur je, i shtrenjti im, sa i hijshëm je! Lulet e harlisura janë shtrati ynë,
17cedrat janë trarët e shtëpive tona e qiparisat kemi për binarë.