1Mjeshtrit të korit. Psalm i Davidit, shërbëtorit të Zotit.
2Mëkati i flet të paudhit thellë në zemër, në sytë e tij nuk ka drojë Perëndie.
3Se ai e mashtron veten sy për sy, që paudhësinë e vet mos ta shohë e mos ta urrejë.
4Fjalët e gojës së tij janë paudhësi e dinakëri, nuk sillet me urti e nuk bën të mirën.
5Paudhësinë mendon në shtratin e tij, ndjek udhën që s'është e mirë, të keqen nuk e përbuz.
6O Zot, mirësia jote rrok qiellin, besnikëria jote prek retë.
7Drejtësia jote është si malet e larta, gjykimet e tua si humnera e thellë. Njerëz e kafshë, o Zot, ti i shpëton.
8Sa e çmuar është mirësia jote, o Perëndi! Nën hijen e krahëve të tu njerëzit gjejnë strehë.
9Ngihen me begatinë e shtëpisë sate, në përroin e ëndjeve të tua shuajnë etjen.
10Se pranë teje është burimi i jetës, në dritën tënde shohim dritën.
11Shtrije mirësinë tënde mbi ata që të njohin dhe drejtësinë tënde mbi zemërdrejtët.
12Mos më shkeltë këmba e kryelartit, dora e të paudhit mos më dëboftë.
13Ja tek ranë ata që bëjnë paudhësi, u plandosën e më nuk ngrihen dot.