1Përse vlojnë kombet dhe popujt pëshpëritin kotësi?
2Mbretërit e tokës po ngrihen dhe prijësit po mblidhen bashkë kundër Zotit e kundër të vajosurit të tij.
3«T'i këputim vargonjtë e tyre, litarët e tyre t'i hedhim tej».
4Ai që rri në qiell qesh, Zoti tallet me ta.
5Atëherë, u flet me turfullimë, me zemërimin e vet i tmerron:
6«Mbretin tim e vura në Sion, në malin tim të shenjtë».
7Do të shpall vendimin e Zotit. Ai më tha: «Ti je biri im, sot të kam lindur.
8Kërkomë e do të t'i jap kombet si trashëgim, tokën mbarë, që ta kesh nën zotërim.
9Me skeptër hekuri do t'i thyesh, si enë poçari do t'i copëtosh».
10Prandaj, silluni me urti, o mbretër, vini mend, o gjyqtarë të tokës.
11Shërbejini Zotit me drojë, me dridhma gëzohuni;
12nderoni birin e tij, që Zoti të mos zemërohet e ju të mos birreni udhës, se zemërimi i tij është i shpejtë. Lum të gjithë ata që tek ai strehohen.