1«Me sytë e mi besë kisha lidhur asnjë virgjëreshë për të mos e këqyrur.
2Ç'hise më ra së larti prej Perëndisë, ç'trashëgim nga lart prej të gjithëpushtetshmit?
3A nuk i bie zezona të ligut, a nuk i godet kobi keqbërësit?
4A nuk e sheh ai sjelljen time? A s'i numëron tërë hapat e mi?
5Po të kem jetuar me mashtrim e po të ketë rendur këmba ime drejt dredhisë,
6le të më peshojë me peshoren e drejtësisë e Perëndia do ta njohë përsosjen time.
7Nëse hapat e mi e lanë rrugën, nëse zemra ndoqi lakminë e syve, e nëse duart m'u ndynë,
8unë mbjellsha, një tjetër ngrëntë e u zhbiftë fara ime!
9Nëse ndonjë grua zemrën ma joshi e nëse mikut te dera pritë i vura,
10për tjetërkënd bluajtë gruaja ime e tjetërkush u shtriftë mbi të,
11se diçka e tillë është poshtërsi e gjyq lyp e tillë ligësi,
12ndaj zjarri përpiftë deri edhe humnerën dhe e shkretoftë të vjelën time.
13Nëse s'ia dhashë të drejtën skllavit apo skllaves që tek unë u ankuan,
14ç'të bëj kur Perëndia të ngrihet? Në më hetoftë, si t'i përgjigjem?
15A s'i krijoi edhe ata, ai që mua më krijoi? A s'na vendosi ai njësoj në bark të nënës?
16Mos vallë skamnorëve dëshirat s'ua plotësova e i lashë të lëngojnë sytë e të vejave?
17Apo vetë e hëngra kafshatën e jetimët prej saj nuk hëngrën?
18Që në rini si atë e rrita, që prej barkut të nënës unë i priva.
19Mos vallë kur pashë një të gjorë pa petka e një nevojtar pa mbulojë,
20s'më bekuan ijët e tij? A s'u ngroh ai me leshin e shqerrës sime?
21Po të kem ngritur dorë ndaj jetimit, pasi pashë se në gjyq më përkrahin,
22supi nga shpatulla m'u shkultë e krahu në bërryl m'u këputtë,
23se më tmerron kobi i Perëndisë e madhështisë së tij nuk i bëj dot ballë.
24A e vara unë shpresën tek ari? Po arin e kulluar, “besimi im” e quajta?
25A mos u ngazëlleva për begatinë e madhe apo se dora ime mblodhi shumë?
26Nëse e pashë dritën të ndriçojë e hënën të ecë feksur
27dhe zemra fshehtas aq m'u gënjye sa me dorë nga buzët puthje t'u dërgoja,
28faj për t'u gjykuar edhe ky do të ishte, se Perëndinë e tejlartë do ta mohoja.
29A u gëzova unë për kob të armikut tim? A u ngazëlleva pse i ra e liga?
30S'e lashë gojën time të mëkatojë, duke lëshuar nëmë mbi jetën e tij.
31Po a nuk thoshin njerëzit e tendës sime: “Kush s'u ngop me mishin që ai i dha?”.
32Udhëtari kurrë në rrugë nuk bujti, se shtegun e derës sime hapur ia lashë.
33Mos vallë si Adami fajin tim e fsheha? Mos në kraharor e ndryva ligësinë,
34a thua se druaja turmën e madhe e përbuzja e fisit sikur më trembte sa gojën të mbyllja e nga dera të mos dilja?
35Ah, sikur dikush të më dëgjonte! Ja nënshkrimi! Të më përgjigjet i gjithëpushtetshmi! Se librin që shkroi paditësi im
36e mbaj mbi shpatulla, e thur kurorë për vete.
37Çdo hap atij do t'ia tregoj, si princ atij unë do t'i qasem.
38Nëse vikati toka kundër meje e nëse brazdat qajnë me të,
39nëse frytin pa pagesë ia hëngra e nëse bujqve të saj ua mora shpirtin,
40në vend të grurit gjemba le të qesë e në vend të elbit egjër». Mbarojnë fjalët e Jobit.