1Jobi u përgjigj e tha:
2«Si e ndihmove ti të pafuqishmin dhe a e shërove krahun e molisur?
3Si e këshillove të paurtin, mos dhurove shumë dituri?
4Kujt ia drejtove fjalën e fryma e kujt prej teje doli?
5Poshtë hijet dridhen e ujërat me ç'kanë brenda.
6Cullak është para Perëndisë skëterra dhe pa mbulesë humnera.
7Ai e shtrin veriun mbi zbrazëtinë, në asgjësend tokën ai e var.
8I ndryn ujërat në retë e veta e retë nën to nuk shqyhen.
9Ai e mbulon pamjen e fronit, renë e vet mbi të e shtrin
10Ujërave rreth cakun ua vuri, mu ku mbaron drita e fillon errësira.
11Shtyllat e qiellit dridhen e i shtang qortimi i tij.
12Me forcën e vet detin trazon, Rahabin thërmon me dijen e vet.
13Me erën e tij edhe qiejt kthjellohen, e ther dora e tij gjarprin rrëshqitës.
14Këto janë veç skajet e veprave të tij, e sa pakëz ne ua ndiejmë psherëtimën! Po oshtimën e fuqisë së tij, kush do ta kuptojë?».