1Bildad Shuhiti u përgjigj e tha:
2«Kur do t'ua nxirrni fundin fjalëve? Mendohuni mirë e pastaj do të flasim.
3Pse të dukemi si bagëti e qenkemi të pamend?
4Ti po gërryen veten me zemërimin tënd, por a u shkretuaka dheu e luajtkan shkëmbinjtë për shkakun tënd?
5Po, të paudhit do t'i shuhet drita e flaka nuk do të shndrisë në vatër të tij.
6Në tendën e tij do të errësohet drita e pishtari mbi të do të shuhet.
7Hapi i tij i vendosur do të luhatet e do të bjerë në kurthin e vet.
8Këmbët do t'i zihen në rrjetë e do të endet i lidhur për laku.
9Do të bjerë me këmbë në kurth e nyja do ta shtrëngojë.
10Nën dhe është fshehur laku i tij e gracka e tij në shteg.
11Tmerri e zë ngado të sillet, hap pas hapi e gjëmon.
12Uria do t'ia mekë fuqinë e mjerimi i rri në pritë.
13Brejtja do t'ia brejë lëkurën e gjymtyrët do t'ia hajë kryevdekja.
14Do të nxirret nga banesa e tij e sigurt e do të zvarritet para mbretit të llahtarshëm.
15Banon në banesën e tij çka s'është e tij, e prona e tij do të spërkatet me sulfur.
16Rrënjët e tij do të kalben nga poshtë, nga sipër do të thahen degët e tij.
17Kujtimi i tij do të shuhet e nuk do të dëgjohet në rrugë emri i tij.
18Do ta plandosin nga drita në terr e nga kjo botë do ta dëbojnë.
19As fëmijë, as pasardhës nuk do të lërë në popull, nuk do të mbesë njeri në shtëpinë e tij.
20Kur t'i vijë dita, do të tmerrohet perëndimi e lindjen do ta zërë drithërima.
21Ky, pra, është fundi i të ligut, këtu e ka vendin kush s'njeh Perëndinë».