1Elifaz Temaniti u përgjigj e tha:
2«A përgjigjet i urti me fjalë që i merr era? A e mbush barkun me erën e lindjes?
3A mbrohet me fjalë të kota e me shprehje pa dobi?
4Por ti po e çart drojen, po shpërfill lutjen para Perëndisë,
5se faji yt e mëson gojën tënde e ti zgjedh gjuhën e dinakëve.
6Goja jote të dënon e jo unë, buzët e tua dëshmojnë kundër teje.
7A je ti njeriu i parë që u lind? A para kodrave u përftove?
8Mos ke përgjuar shestimet e Perëndisë dhe e mban urtinë për vete?
9Çfarë di ti, që ne s'e dimë? Çfarë kupton ti, që ne s'e marrim vesh?
10Ka ndër ne të thinjur e pleq, më të moçëm se yt atë.
11A pak janë për ty ngushëllimet e Perëndisë e fjala e butë që të drejtohet?
12Pse të gulçon zemra e të flakërojnë sytë,
13kur kthehesh kundër Perëndisë e fjalët nga goja të rrjedhin?
14Çfarë është njeriu që të jetë i pastër? A është i drejtë kush lindi prej gruaje?
15Perëndia s'beson as te shenjtorët e vet e para tij as qielli s'është i pastër,
16pale njeriu i pështirë e i çartur, që e pi ligësinë si ujë.
17Ta shpjegoj unë, më dëgjo! Do të të tregoj ç'kam parë,
18çfarë rrëfyen të urtët, që të parët e tyre nuk ua fshehën.
19Vetëm atyre u qe dhënë toka e asnjë i huaj nuk kaloi mes tyre.
20Keqbërësin e kaplon ankthi përditë e mujshari i ka vitet të numëruara.
21Klithma e tmerrit i gjëmon në veshë e kur është i qetë e sulmon kusari.
22Ai nuk shpreson se mund të dalë nga terri dhe e di se shpata e pret.
23Bredh e kërkon bukë: “Ku ka?”, por e di se i erdhi dita e zezë.
24Ankthi e mundimi e tmerrojnë dhe e mposhtin, si mbreti i gatshëm për sulm.
25Ngre dorë kundër Perëndisë, krekoset kundër të gjithëpushtetshmit,
26sulet kundër tij kryeneç, i mbrojtur me shqyt të trashë,
27me fytyrë të majme e me dhjamë në ijë.
28Banonte në qytetin plojë, në shtëpi të shkretuara, kthyer në rrënoja.
29Nuk do të pasurohet e nuk do t'i zgjasë fati, as do të zërë rrënjë në dhe.
30Nuk do t'i shpëtojë errësirës, sythat zjarri do t'ia thajë e lulet era do t'ia marrë.
31Të mos i zërë besë kotësisë e të mos gënjehet, se me kotësi do të shpërblehet.
32Pa i ardhur dita do të vyshket e nuk do të harliset dega e tij.
33Do të shkundet si hardhia para se të piqet rrushi, e si ulliri në lule do të harret.
34Shoqëria e të pafeve është shterpë dhe shtëpinë e mitëmarrësit zjarri e përlan.
35Kush ngjiz trazirë, pjell ligësi e në barkun e tyre gatitet mashtrimi».