1«Samaria është fajtore, se ngriti krye kundër Perëndisë së vet, ndaj prej shpatës do të bien, të vegjlit do t'u theren, shtatzënave barku do t'u çahet.
2Kthehu, o Izrael, te Zoti, Perëndia yt, se për fajin tënd u pengove.
3Kthehu te Zoti, bashkë me fjalët e tua. Thuaji atij: “Fale tërë fajin, të mirën pranoje e ne do të kushtojmë frytin e buzëve tona.
4Asiria nuk do të na shpëtojë, kuajve nuk do t'u grahim. Nuk do t'i quajmë perëndi veprat e duarve tona, se në ty bonjaku gjen mëshirë”.
5Do ta shëroj pabesnikërinë e tyre, do t'i dua me gjithë zemër, se zemërimi kundër tyre m'u fashit.
6Vesë do të jem për Izraelin, si zambaku ai do të lulëzojë, rrënjët thellë do t'i hedhë porsi pemët e Libanit.
7Filiza do të nxjerrë, lavdia e tij do të jetë si ajo e ullirit e do të kundërmojë si Libani.
8Nën hijen time do të kthehen e do të banojnë, do të rriten me drithë, porsi vreshti do të begatojnë, do të kujtohet emri i tij porsi vera e Libanit.
9Efraim, ç'më lidh me idhujt? Unë të përgjigjem e të vrojtoj, unë jam porsi bredhi, gjithmonë i blertë, prej meje rrjedh fryti yt.
10Kush është i urtë këto të kuptojë, i dituri t'i mëtojë, se udhët e Zotit janë të drejta, të drejtë janë ata që ecin në to, por ligjshkelësit në to pengohen».