1Bogiem pomsty jest PAN! Boże pomsty, zajaśniej swoim blaskiem!
2Podnieś się, Sędzio ziemi, Daj wyniosłym zapłatę!
3PANIE, jak długo bezbożni, Jak długo bezbożni będą tryumfować?
4Rzucają oni słowa nadęte i zuchwałe, Przechwalają się wszyscy czyniący nieprawość.
5Twój lud, PANIE, depczą, I gnębią Twoje dziedzictwo.
6Niszczą wdowy, uchodźców, Mordują sieroty
7I drwią przy tym, że PAN tego nie zobaczy, Że Bóg Jakuba nie zwróci uwagi.
8Zrozumcie to, bezmyślni wśród ludu, Głupcy, kiedyż wy zmądrzejecie?
9Czy Ten, który stworzył ucho, nie jest w stanie słyszeć? Czy Ten, który uformował oko, nie potrafi zobaczyć?
10Czy Ten, który karci narody, nie umie upomnieć — On, który ludziom udziela poznania?
11PAN zna myśli człowieka — Wie, że są marnością.
12Szczęśliwy człowiek czynu, którego Ty karcisz, PANIE, I którego uczysz w oparciu o swoje Prawo,
13By dać mu odpocząć od zmagań dni niedoli, Aż zostanie wykopany dół dla bezbożnego.
14Bo PAN nie porzuci swego ludu I nie pozostawi swojego dziedzictwa,
15Gdyż sąd na nowo będzie sprawiedliwy, Ponownie ludzie będą się nim cieszyć.
16Kto razem ze mną powstanie przeciw złym, Kto wraz ze mną wystąpi przeciw czyniącym nieprawość?
17O, gdyby PAN nie był mi pomocą, Moja dusza już dawno byłaby w krainie milczenia.
18Kiedy pomyślałem: Zachwiała się moja stopa — Twoja łaska, PANIE, była mi oparciem.
19W chwilach moich licznych niepokojów Twoje pociechy podnoszą mnie na duszy.
20Czy władza, która krzywdzi, ma coś wspólnego z Tobą? Albo ten, który wyrządza szkodę wbrew prawu?
21Jednoczą się przeciwko sprawiedliwym duszom I potępiają ludzi niesplamionych winą.
22PAN jednak stał się moją twierdzą, Mój Bóg pozostaje skałą, na której się chronię.
23On odpłaci im za niegodziwość, Z powodu ich zła ześle na nich zgubę. Pan, nasz Bóg, położy im kres!