1Oto na górach nogi zwiastuna! Ogłasza on pokój! Obchodź swe święta, Judo! Dopełnij swych ślubów! Bo już więcej nie przejdzie przez ciebie niegodziwiec — jest całkowicie zniszczony!
2Nadciągnął pogromca! Dopilnuj umocnień! Obserwuj drogę! Włóż zbroję! Nabierz odwagi!
3Bo PAN przywraca świetność Jakubowi równą świetności Izraela, gdyż splądrowali go grabieżcy i jego latorośle zniszczyli.
4Tarcze walecznych całe w czerwieni! Wojownicy odziani w szkarłat! Rydwany błyszczą stalą gotowe do boju — i falują oszczepy.
5Już po ulicach szaleją rydwany, turkoczą wszędzie po placach! Swoim wyglądem przypominają pochodnie, a mkną lotem błyskawic!
6Obrona wzywa dowódców, lecz ci potykają się w marszu. Śpieszą na mury miasta, osłona — przygotowana!
7Otwarto śluzy rzek — i pałac zatopiony!
8I tak postanowiono: obnażyć ją i wyprowadzić! Służące jej zaś, poganiane, kwilą niczym gołębie i biją się w pierś.
9A Niniwa? Jest jak sadzawka z wodą — i to od wielu dni! A oni uciekają! Stójcie! Stójcie! Lecz nikt się nie odwraca!
10Rabujcie srebro! Rabujcie złoto! Nie ma końca ozdobom świetności pochowanym w skarbcach!
11Pustka, pustkowie, spustoszenie! I serce w rozpaczy, i drżenie w kolanach, i dygotanie bioder, i wszystkie twarze pobladłe!
12Gdzież ta jaskinia lwów? I gdzie żerowisko lwiąt, dokąd zachodził lew, gdzie była lwica i szczenię lwie — a nikt ich nie płoszył?
13Lew już dość rozszarpał dla swych młodych! Dość już podusił dla swych lwic! Aż nadto łupu w jego norach, a w jego legowiskach zdobyczy!
14Oto wystąpię przeciwko tobie — oświadcza PAN Zastępów. Puszczę z dymem twe rydwany, twoje lwięta pochłonie miecz! Usunę z ziemi twój łup i nie będzie już słychać głosu twoich posłów.