1Wtedy odezwał się Bildad z Szuach:
2Jak długo tak będziesz mówił, wiał słowami twych warg niczym potężnym wiatrem?
3Czy Bóg nie kieruje się tym, co słuszne? Czy Wszechmocny łamie zasady sprawiedliwości?
4Gdy twoi synowie zgrzeszyli przeciw Niemu, wydał ich w moc ich nieprawości.
5Lecz jeśli ty zaczniesz szukać Boga i Wszechmocnego będziesz błagać o łaskę,
6jeśli ty sam będziesz czysty i prawy, to z pewnością zwróci na ciebie uwagę i poszczęści ci na niwie prawości.
7A choćby twój początek był niepozorny, koniec będzie zachwycał wielkością.
8Tak, zapytaj wcześniejszego pokolenia i rozważ odkrycia jego ojców.
9My bowiem żyjemy od wczoraj, wiemy bardzo niewiele, nasze dni na ziemi są cieniem.
10Ale oni?! Czy cię nie pouczą? Czy ci nie powiedzą? Czy z ich serca nie popłyną szczere słowa?
11Czy papirus buja tam, gdzie nie ma bagna, lub czy sitowie rośnie z dala od wody?
12Wręcz przeciwnie. Bez niej, choćby świeże i kwitnące, więdnie szybciej niż inne źdźbła trawy.
13Tak jest z tymi, którzy zapomnieli o Bogu, i tak giną nadzieje bezbożnych.
14Pewność takich jest jak babie lato, a ich ufność niczym pajęczyna.
15Gdy się oprą na swym domu, ten upada; choć trzymają się go, on zawodzi!
16Mogą leżeć w słońcu, nawodnieni; poza ogród mogą sięgać pędami,
17korzeniami mogą oplatać głazy, mogą wrastać pomiędzy kamienie,
18ale w końcu ich wyrwą z ich miejsca, a tam, gdzie rośli, szybko o nich zapomną.
19Taka oto jest rozkosz ich drogi, a po nich z prochu wyrastają inni.
20Oto Bóg nienagannych nie porzuca, nie podaje też ręki złoczyńcom.
21Więc napełni jeszcze śmiechem twe usta i twe wargi radosnym okrzykiem.
22Wstyd padnie na tych, którzy cię nienawidzą, a namioty bezbożnych poznikają.