Job 18— SNP

¹Wtedy odezwał się Bildad z Szuach:

²Przestań. Jak długo jeszcze zamierzasz mówić? Najpierw pomyślmy — następnie mówmy.

³Dlaczego uważasz nas za bydło? Dlaczego traktujesz nas jak głupców,

⁴człowieku rozdarty w swoim gniewie? Czy z twojego powodu ma się zmienić porządek na ziemi lub czy skały mają zmienić położenie?

⁵Owszem, światło bezbożnego gaśnie, płomień jego ogniska przestaje się tlić.

⁶Przygasa światło w jego namiocie, gaśnie lampa świecąca nad nim.

⁷Skracają się jego sprężyste niegdyś kroki i upada przez swój własny plan.

⁸Jego nogi zapędzają go w sieci, wchodzi na ukrytą zapadnię.

⁹Potrzask chwyta go za piętę, zatrzaskuje się nad nim pułapka.

¹⁰Na ziemi ukryto na niego sznur i sieć rozpięto na jego ścieżce.

¹¹Trwożą go zewsząd strachy i płoszą go na każdym kroku.

¹²Głód czyha na jego rześkość, czeka go klęska i upadek.

¹³Choroba pożera jego skórę, jego członki zjada straszna śmierć.

¹⁴Wyrywają go z bezpiecznego namiotu i zaciągają do króla strachów.

¹⁵W jego namiocie osiada obca, a nad jego siedzibą rozsypują siarkę.

¹⁶Od dołu schną mu korzenie, a od góry więdną gałęzie.

¹⁷Na ziemi zanika pamięć o nim, przestaje się wspominać jego imię.

¹⁸Wypychają go ze światła do ciemności i wypędzają ze świata.

¹⁹Nie ma potomka, a jego ród następcy, nie ma nikogo, kto by przetrwał w jego siedzibie.

²⁰Dniem jego sądu przerażeni są mieszkańcy Zachodu, a mieszkańców Wschodu ogarnia groza.

²¹Tak! To spotyka siedziby niegodziwego, tak się dzieje z miejscem tego, który nie chciał znać Boga.