1Wyrok, którego wykonanie zobaczył prorok Habakuk.
2PANIE, jak długo ma to trwać? Wzywam pomocy, a Ty nie wysłuchujesz! Wołam do Ciebie: Gwałt! A Ty nie śpieszysz z wybawieniem.
3Dlaczego pokazujesz mi nieprawość i każesz patrzeć na krzywdę? Dlaczego widzę ucisk i gwałt, toczące się spory i kłótnie?
4Dlatego milknie Prawo, wciąż tłumiony jest słuszny sąd, że bezbożny osacza sprawiedliwego — i słuszność w sądzie bywa wypaczana.
5Rozejrzyjcie się wśród narodów, zauważcie, niech was to zastanowi i zmusi do myślenia! Właśnie za waszych dni dokonuję dzieła — nie uwierzycie, choć wam je przedstawiam.
6Bo oto Ja wzbudzam Chaldejczyków, lud gorzki i porywczy. Kroczy on ku szerokiej ziemi, by posiąść cudze siedziby.
7Srogi on i straszny, sam stanowi prawo i narzuca władzę.
8Jego konie — szybsze niż lamparty, groźniejsze niż wilki pod wieczór. Szarżują jego jeźdźcy, a jego jazda przybywa z daleka, szybuje jak sępy śpieszące na żer.
9Każdy z nich nastawiony na gwałt, ich twarze skierowane na wschód, spędzają jeńców jak piasku.
10Szydzi on z królów! Drwi z dygnitarzy! Śmieje się z każdej twierdzy — sypie wał i zdobywa ją!
11Potem rusza naprzód niczym wiatr, sobie winien, kto za bóstwo miał swą siłę!
12Czyż Ty, PANIE, nie jesteś odwieczny? Boże mój! Mój Święty! Nie umrzemy! PANIE, wyznaczyłeś go dla osądzenia; Skało, przeznaczyłeś go dla ukarania.
13Twe oczy są zbyt czyste, by patrzeć na zło, nie możesz przyglądać się krzywdzie. Dlaczego więc przyglądasz się zdrajcom i milczysz, gdy bezbożny pochłania sprawiedliwszego niż on sam?
14Dlaczego postąpiłeś z człowiekiem jak z rybami morza, jak z płazem, nad którym nikt nie panuje?
15On je wszystkie podnosi hakiem, wyciąga je swoją siecią, gromadzi je w swym niewodzie — dlatego cieszy się niezmiernie,
16dlatego składa ofiarę swojej sieci i kadzi swojemu niewodowi; dzięki nim bowiem ma udział w wielkim zysku i pożywienia pod dostatkiem.
17Czy dlatego ma opróżniać ze zdobyczy swoją sieć, by wciąż bezkarnie wyniszczać narody?