1Gdy syn Saula usłyszał, że Abner zginął w Hebronie, opadły mu ręce. Niepokój ogarnął też cały Izrael.
2Syn Saula miał zaś dwóch dowódców oddziałów. Jeden nazywał się Baana, a drugi — Rekab. Byli oni synami Rimmona Beerotczyka, pochodzili z Beniaminitów, ponieważ Beerot także zaliczano do Beniamina.
3Beerotczycy zbiegli niegdyś do Gitaim i pozostają tam przychodniami aż do dnia dzisiejszego.
4Jonatan, syn Saula, miał z kolei syna imieniem Mefiboszet. Cierpiał on na niesprawność nóg. Kiedy miał pięć lat, nadeszła z Jizreela wieść o śmierci Saula i Jonatana. Wówczas niańka Mefiboszeta rzuciła się z nim do ucieczki, lecz przy całym pośpiechu upadł on i doznał urazu nóg.
5W upale dnia Rekab i Baana, synowie Rimmona Beerotczyka, przyszli do domu Isz-Boszeta. Ten akurat zażywał popołudniowej drzemki.
6Weszli do wnętrza domu, niby po to, by wziąć pszenicę, lecz tam pchnęli go w brzuch i czym prędzej zbiegli.
7Kiedy weszli do środka, leżał on w łóżku u siebie w sypialni. Tam właśnie go zabili, odcięli mu głowę, zabrali ją i przez całą noc zdążali przez Arabę.
8Gdy przynieśli głowę Isz-Boszeta do Dawida do Hebronu, powiedzieli królowi: Oto głowa Isz-Boszeta, syna Saula, twojego wroga, królu, człowieka, który próbował cię zabić. PAN jednak zsyła dziś mojemu panu, królowi, czas pomsty na Saulu i jego potomstwie.
9A Dawid odpowiedział Rekabowi i jego bratu Baanie, synom Rimmona Beerotczyka: Jak żyje PAN, który wykupił mnie z wszelkiej niedoli,
10że tego, który mi doniósł o śmierci Saula — a był przekonany, że przyniósł mi dobrą nowinę — kazałem w Siklag pojmać i pozbawić życia. Tak mu wynagrodziłem jego dobrą wiadomość.
11Czy tym bardziej teraz, gdy wy, niegodziwi ludzie, zabiliście niewinnego człowieka w jego domu, na jego łóżku, nie powinienem pociągnąć was do odpowiedzialności za przelaną krew i usunąć was z ziemi?
12Po tych słowach Dawid rozkazał swoim wojownikom, aby ich zabili, obcięli im ręce i nogi i powiesili przy stawie w Hebronie. Głowę Isz-Boszeta pochowano natomiast w grobie Abnera w Hebronie.